Author: Krishna67

  • మృత్యువు తొడిగిన పూలదండ – భాగం 19

    స్థలం: నేషనల్ హైవే – వైజాగ్ అంచులు – తెల్లవారుజామున 6:35 గంటలు.

    తెల్లవారుజాము కాస్త చీకటిని కూడా చీల్చుకుంటూ ఆ నల్లటి స్కార్పియో కారు గంటకు 150 కిలోమీటర్లకు పైగా వేగంతో హైవే మీద రయ్యిమంటూ దూసుకెళ్తోంది.

    కారు వెనుక సీట్లో రమ్య స్పృహ తప్పి పడి ఉంది. రౌడీలతో జరిగిన పోరాటంలో తగిలిన దెబ్బలకు ఆమె స్పృహ కోల్పోయింది.

    కంటి కింద కారుతున్న రక్తాన్ని చేత్తో తుడుచుకుంటూ బన్నీ వాస్ రాక్షసుడిలా రమ్య మీదికి పడ్డాడు. ఆమె రెండు చేతుల పిడికిళ్లు బలవంతంగా విరిచి చూశాడు. అక్కడ పెన్‌డ్రైవ్ లేదు!వాడికి పగ, భయం ఒకేసారి నెత్తికెక్కాయి. పిచ్చివాడిలా రమ్య పక్కన పడి ఉన్న హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌ని గుంజి, అందులో ఉన్న ఫైళ్లు, వస్తువులన్నీ కారు ఫ్లోర్ మీద పారబోశాడు. ఎక్కడా దొరకలేదు.

    నిస్సహాయ స్థితిలో స్పృహ లేకుండా ఉన్న రమ్యను చూసి, వాడిలో క్రూరత్వం పీక్స్‌కి చేరింది.బన్నీ వాస్ ఏమాత్రం కనికరం లేకుండా ఆమె కట్టుకున్న చీర విప్పేసి, ఆమె శరీరంపై నూలుపోగు లేకుండా అన్ని విప్పేసి, పెన్‌డ్రైవ్ కోసం మరింత పిచ్చిగా వెతికాడు.

    కానీ ఆమె దగ్గర అది ఎక్కడా కనిపించలేదు!“ఎక్కడ దాచావే? చెప్పే… ఎక్కడుంది?” అంటూ బన్నీ వాస్ స్పృహలేని రమ్య భుజాలు పట్టుకుని పిచ్చివాడిలా ఊపేశాడు. కానీ రమ్య నుంచి ఎలాంటి స్పందన రాలేదు. ఆమె తల నిస్సత్తువగా పక్కకు వాలిపోయింది.

    సరిగ్గా అదే సమయంలో… కారు వెనుక అద్దంలోంచి సైరన్ వెలుగులు, దానికి తోడు భయంకరమైన బుల్లెట్లు కాల్పులు వినబడ్డాయి.

    కానిస్టేబుల్ శ్రీను తోలుతున్న పోలీస్ జీప్ కళ్లు మూసి తెరిచేలోగా స్కార్పియో కారుకు చేరువగా వచ్చింది! డ్రైవింగ్ సీట్లో ఉన్న శ్రీను స్టీరింగ్‌ను ఒంటిచేతితో బలంగా పట్టుకుని, కుడిచేతిని కిటికీ బయటకు పెట్టి కారు టైర్లను టార్గెట్ చేస్తూ తుపాకీతో వరుసగా కాల్పులు జరిపాడు!

    “ధాం! ధాం!” అంటూ శబ్దాలు చేస్తూ, స్పీడ్ కారణంగా గురి తప్పి, బుల్లెట్లు కారు బ్యాక్ బంపర్‌కి తగిలి మెరుపులు చిందాయి.

    “ఆపకు రా! ముందు ఏది అడ్డొచ్చినా దూసుకుపో… కానీ వాడికి మాత్రం దొరకొద్దు!” అని బన్నీ వాస్ రక్తం కళ్లతో డ్రైవర్ మీద అరిచాడు.

    అప్పటికే పూర్తిగా తెల్లవారింది. హైవే మీద ఒకటొకటిగా కూరగాయల లారీలు, ఆర్టీసీ బస్సులు వస్తూనే ఉన్నాయి. ఆ హెవీ ట్రాఫిక్ మధ్యలో స్కార్పియో కారు, పోలీస్ జీప్ ఒంపులు తిరుగుతూ, వాహనాల మధ్య నుంచి కట్ కొడుతూ దూసుకెళ్తున్నాయి. ఆ రోడ్డు మీద వెళ్తున్న వాహనదారులకు అది మృత్యువుతో పందెం పడుతున్న F1 రేసులా, ఏ క్షణంలో ఏం జరుగుతుందో తెలియని చావు రేస్‌లా అనిపిస్తోంది.

    ఒక ఆర్టీసీ బస్సును రాంగ్ సైడ్‌లో దాటుకుంటూ బన్నీ వాస్ కారు ముందుకు వెళ్లగా… శ్రీను జీప్‌ని డివైడర్ అంచు వరకు తీసుకెళ్లి కారును లాక్ చేస్తూ పక్క నుంచే పారలెల్‌గా వచ్చాడు.

    శ్రీను జీప్ నుంచి అరిచాడు.”కారు ఆపరా బన్నీ వాస్! లేదంటే బుల్లెట్ నీ హెడ్ లోకి కాలుస్తా!”

    కానీ స్కార్పియో డ్రైవర్ జవాబుగా యాక్సిలరేటర్‌ను మరింత బలంగా తొక్కేశాడు.సరిగ్గా అదే క్షణంలో… హైవే మలుపు వద్ద లెఫ్ట్ సైడ్ లేన్‌లో వెళ్తున్న ఇండికేటర్ వేస్తూ వేగం తగ్గించిన భారీ ఐరన్ లోడ్ లారీ… సడన్‌గా కుడివైపు ఉన్న కట్‌లోకి తిరిగింది!

    కళ్లముందు కొండంత లారీ అడ్డంగా రావడం చూసి స్కార్పియో డ్రైవర్ కంగారులో బ్రేక్ బలంగా తొక్కాడు. కానీ గంటకు 150 కిలోమీటర్లకు పైగా వేగంలో ఉన్న ఆ కారు సడన్ బ్రేక్ వేయడంతో టైర్లు స్కిడ్ అయి, కంట్రోల్ తప్పి నేరుగా వెళ్లి ఆ భారీ లోడ్ లారీ వెనుక భాగాన్ని భయంకరమైన శబ్దంతో ఢీకొట్టింది!

    “ఢాం!”అని రోడ్డు దద్దరిల్లింది. స్కార్పియో కారు ఇంజన్ ముక్కలై, కారు ముందు భాగం లారీ కిందకి దూసుకెళ్లిపోయింది!కారు ముందు భాగం పూర్తిగా నుజ్జునుజ్జై, ఇంజన్ నుంచి దట్టమైన పొగలు ఎగసిపడుతున్నాయి.వెనుకే ఉన్న శ్రీను జీప్‌ని సడన్ బ్రేక్ వేసి ఆపాడు.

  • రహస్య కోడలు – మలుపు (భాగం -13)

    ఆదివారం రాత్రి…

    మాదాపూర్ అపార్ట్‌మెంట్ బెడ్‌రూమ్‌లో నిశ్శబ్దం గనక పగిలితే వినిపించేంత ప్రశాంతత. మర్నాడు ఉదయాన్నే లండన్ తిరిగి వెళ్లాల్సి ఉన్న కిరణ్ బ్యాగ్ సర్దుతోంది అనూష. చేతులు మాత్రమే పనిచేస్తున్నాయి… మనసంతా ఎక్కడో దూరంగా ఉంది.

    “షర్ట్‌లు అన్నీ పెట్టేశా,” అంది అనూష, సూట్‌కేస్ జిప్ లాగుతూ.

    “సరే,” ఫోన్‌లో ఈ-టికెట్ వివరాలు చూసుకుంటూ పొడిగా సమాధానమిచ్చాడు కిరణ్.

    కానీ ఇద్దరినీ ఆ మౌనం తొలిచేస్తోంది. అనూష సూట్‌కేస్‌ని మంచం పక్కన నిలబెట్టి, కొద్దిగా ధైర్యం తెచ్చుకుని పిలిచింది.”కిరణ్.”

    అతను ఫోన్ నుంచి చూపు తిప్పి ఆమె వైపు చూశాడు.

    “నువ్వు వెళ్లిపోతున్నావ్… కానీ మనం సరిగ్గా మాట్లాడుకోలేదు.”

    “దేని గురించి?”

    “అదే… నా పరిస్థితి గురించి.”

    కిరణ్ ఫోన్ పక్కన పెట్టి, కాస్త గంభీరంగా ఆమె వైపు చూశాడు.”ఏం మాట్లాడాలి అనూష? నువ్వు చెప్పేదంతా విన్నాను. అమ్మ అభిప్రాయం కూడా విన్నాను. మన మధ్య ఇంకా మాట్లాడుకోవడానికి ఏం మిగిలింది?”

    అనూష వేళ్లు సూట్‌కేస్ జిప్‌కి గట్టిగా బిగుసుకున్నాయి.”తెలియదు… కానీ నువ్వు నా మీద ఇంకా కోపంగా ఉన్నావేమో అని భయంగా ఉంది.”

    “కోపం కాదు అనూష,” కాసేపు మౌనంగా ఉండి అన్నాడు కిరణ్. “కానీ… ఇంతకుముందులా ఒకరికొకరం పూర్తిగా స్పష్టంగా ఉన్నామనే నమ్మకం రావట్లేదు… అంతే.”

    “ఎందుకు అలా అనిపిస్తోంది?”

    కిరణ్ లేచి కిటికీ దగ్గరికి నడిచాడు. రాత్రి వేళ దూరంగా మెరుస్తున్న హైటెక్ సిటీ వెలుగుల వైపు చూస్తూ అన్నాడు.”తెలియదు… నువ్వు మాట్లాడే ప్రతి మాట వెనుక ఏదో ఒక విషయాన్ని ఇంకా దాచిపెడుతున్నావేమో అనిపిస్తోంది.”

    ఆమె వైపు తిరక్కుండానే మళ్లీ అడిగాడు.”నిజంగా ఇంకా ఏమైనా ఉందా అనూష?”

    “ఏం ఉంటుంది కిరణ్?” ఆమె గొంతు వణికింది.

    “నాకేం తెలుసు? అందుకే నిన్నే అడుగుతున్నా.”

    ఆ గదిలో కొద్దిసేపు మళ్లీ నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలింది. అనూష గొంతు సర్దుకుని మెల్లగా అంది.”లేదు కిరణ్… ఇంకేం లేదు.”

    కిరణ్ మెల్లగా తల ఊపాడు. కానీ అతని కళ్లలో ఆమె మాటలపై నమ్మకం కనిపించలేదు. ఆ సంభాషణను అక్కడితో ముగించేయాలనే అలసట మాత్రమే కనిపించింది.

    మరుసటి రోజు ఉదయం…

    శంషాబాద్ అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయం.కిరణ్‌ను పంపడానికి సరోజ, అనూష ఇద్దరూ వచ్చారు.

    డిపార్చర్ గేట్ దగ్గర చెక్-ఇన్ లైన్‌లో నిలబడి, భుజాన ఉన్న హ్యాండ్ లగేజ్ సరిచేసుకుంటూ కిరణ్ ఫోన్ చూసుకున్నాడు.”ల్యాండ్ అయ్యాక ఒక మెసేజ్ పెడతా,” అన్నాడు ఇద్దరి వైపు చూస్తూ.

    అనూష ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసి అతన్ని హత్తుకోవాలనుకుంది. కానీ ఎయిర్‌పోర్ట్ రద్దీ… పక్కనే ఉన్న అత్తగారి చూపులు గుర్తొచ్చి ఆగిపోయి, భారంగా తల ఊపింది.

    సెక్యూరిటీ చెకింగ్ లైన్‌లోపలికి వెళ్లేముందు కిరణ్ ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూశాడు. చిన్నగా చేయి ఊపి, ఆ తర్వాత లోపలి ప్యాసింజర్ రద్దీలో కలిసిపోయాడు.

    కారులో ఇంటికి తిరిగి వస్తుంటే ఐటీ కారిడార్ ఫ్లైఓవర్లపై ట్రాఫిక్ అప్పుడే మొదలవుతోంది.సరోజ కిటికీ బయటకి చూస్తూనే, మెల్లగా అడిగింది.”బాగానే మాట్లాడుకున్నారా… నిన్న రాత్రి?”

    “ఆ… బాగానే.”అనూష సమాధానం చాలా చిన్నదిగా ముగిసింది. ఆమె గొంతులోని నీరసాన్ని సరోజ గమనించినా, మళ్లీ ఆ విషయం ప్రస్తావించలేదు.

    ఇంటికి చేరగానే అనూష అలసటగా హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌లో నుంచి ఫోన్ బయటకు తీసింది.స్క్రీన్ మీద…
    3 Missed Callsఅని కనిపించింది.
    ఆ మూడూ ఒకే విదేశీ కంట్రీ కోడ్ (+44) ఉన్న కొత్త నంబర్ నుంచే వచ్చాయి!ఆ కంట్రీ కోడ్ కనిపించగానే అనూష గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.

    రెండు క్షణాలు ఆ నంబర్ వైపు భయం, అయోమయంతో చూస్తూ నిలిచిపోయింది.ఆ తర్వాత ఎవరైనా గమనిస్తారనే భయంతో, ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా కాల్ హిస్టరీని డిలీట్ చేసేసింది!

  • మృత్యువు తొడిగిన పూలదండ – భాగం 18

    స్థలం: వైజాగ్, పాత విక్టరీ క్లబ్ ఆవరణ – తెల్లవారుజామున 6:26 గంటలు.

    ఆ రౌడీ బలంగా విసిరిన ఇనుప రాడ్ చంద్రమౌళి తలకు కాకుండా పక్కగా అత‌ని భుజం మీద బలంగా పడింది. ఆ దెబ్బకి చంద్రమౌళి నొప్పితో కింద పడిపోయాడు…

    సరిగ్గా అదే క్షణంలో… సడన్ బ్రేకుల శబ్దంతో పాటు రెండు పోలీస్ జీపులు ఆవరణలోకి దూసుకొచ్చాయి. హెడ్‌లైట్ల వెలుతురు సీన్ మీద పడగానే, జీపుల్లోంచి ఆరుగురు పోలీసులు చేతుల్లో లాఠీలు, తుపాకులతో కిందకి దిగారు.

    ముందు జీప్ లోంచి దూకిన కానిస్టేబుల్ శ్రీను, తుపాకీ గురిపెట్టి గట్టిగా కేకేశాడు:”డోంట్ మూవ్! ఆయుధాలు కింద పడేయండి!”

    పోలీసులు ఒకేసారి చుట్టుముట్టడంతో రౌడీల చేతుల్లో ఉన్న రాడ్లు కింద పడిపోయాయి. బన్నీ వాస్ భయంతో వెనక్కి తగ్గి, పాత బిల్డింగ్ తలుపుల వైపు పరుగెత్తాడు.

    సరిగ్గా అదే సమయానికి రమ్య చేతిలో పెన్‌డ్రైవ్ గట్టిగా పట్టుకుని తలుపు తెరుచుకుని బయటకు వచ్చింది. ఎదురుగా రక్తం కారుతున్న ముఖంతో పరుగెత్తుకొస్తున్న బన్నీ వాస్‌ని చూసి ఆమె అడుగు వెనక్కి వేసింది.

    “అది ఇటు ఇవ్వవే!” అంటూ బన్నీ వాస్ పిచ్చివాడిలా ఆమె మీదికి దూకి, ఆమె పిడికిలి విరిచి పెన్‌డ్రైవ్ లాక్కోవడానికి చూశాడు.

    కానీ రమ్య వెనక్కి తగ్గలేదు! ఆమె తన కుడిచేతిలో ఉన్న హెవీ డ్యూటీ టార్చ్ లైట్ బేస్‌తో బన్నీ వాస్ కంటి కింద బలంగా బాదింది!

    “అమ్మా!” అంటూ బన్నీ వాస్ కళ్లు మూసుకుని కింద కూలబడ్డాడు. కంటి కింద నుండి రక్తం వస్తుంది.

    అదే సమయంలో పోలీసులు మిగతా రౌడీల మీద పడి వాళ్ళని లొంగదీసుకునే ప్రయత్నం చేశారు. అక్కడ ఒక్కసారిగా పెద్ద గందరగోళం, పెనుగులాట మొదలైంది. ఆ గందరగోళంలో నొప్పిని బిగబట్టి లేచిన బన్నీ వాస్… “దీన్ని వదలకండిరా, లాక్కెళ్లండి!” అని అరిచాడు.

    వెంటనే ఇద్దరు రాక్షసుల్లాంటి రౌడీలు రమ్య వైపుకి వెళ్ళారు. అందులో ఒకడు ఆమె పిడికిలి పట్టుకుని పెన్‌డ్రైవ్ లాక్కోవడానికి చూడగా… రమ్య తన ఎడమచేతి గోళ్లతో వాడి ముఖాన్ని ఘోరంగా గీరి, పాయింటెడ్ టార్చ్ లైట్ కొసతో వాడి ముక్కు మీద బలంగా కొట్టింది!

    “అయ్యో!” అని వాడు ముక్కు పట్టుకుని రక్తం కక్కుకుంటూ వెనక్కి తుళ్ళిపడ్డాడు.ఇంతలో రెండో రౌడీ వెనుక నుండి వచ్చి ఆమె రెండు చేతులనూ గట్టిగా బంధించి, జుట్టు పట్టుకుని ఈడ్చాడు. రమ్య తన వెనుక ఉన్న వాడి కాలి బొటనవేలి మీద తన హైహీల్స్ చెప్పుతో గట్టిగా తొక్కి, మోకాలితో వాడి పొత్తికడుపులో బలంగా తన్నింది!

    వాడు కేక వేస్తూ వదిలేయగానే… ఆమె పారిపోవడానికి ప్రయత్నించింది.కానీ అంతలోనే కోలుకున్న మొదటి రౌడీ, దెబ్బతిన్న బన్నీ వాస్ ఇద్దరూ కలిసి ఆమెను పట్టుకున్నారు. రమ్య తన శక్తినంతా ఉపయోగిస్తూ కాళ్లతో తన్నుతూ, చేతులతో గట్టిగా వాళ్ల మొహాలను బాదుతూ, పిచ్చిగా కేకలు వేస్తూ విలవిలలాడింది.

    ఒక ఆడపిల్ల తన ప్రాణాలను, ఆ ఆధారాలను కాపాడుకోవడానికి చేయాల్సిన పోరాటమంతా చేసింది. కానీ ఆ రాక్షసుల శారీరక బలం ముందు ఆమె పోరాటం సరిపోలేదు!

    వాళ్లు ఆమె నోరు నొక్కి, బలవంతంగా ఈడ్చుకెళ్లి సగం తెరిచి ఉన్న నల్లటి స్కార్పియో వెనుక సీట్లోకి తోసేసి, తలుపు బలంగా వేసి లాక్ చేశారు. కారు టైర్లు పొగలు కక్కుతూ మెయిన్ రోడ్డు వైపు దూసుకెళ్లాయి.

    “ఆగండి! కారు ఆపండి!” అని శ్రీను కేకలు వేస్తూ గన్ గురిపెట్టినా, అప్పటికే కారు హైవే ఎక్కేసింది.శ్రీను వెంటనే పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి, తీవ్రంగా గాయపడి రక్తం కక్కుతున్న చంద్రమౌళి దగ్గరకు వచ్చాడు.

    “సార్… సార్… మీకు చాలా దెబ్బ తగిలింది!” శ్రీను ఆందోళనగా చంద్రమౌళిని పట్టుకున్నాడు.

    చంద్రమౌళి నొప్పితో మూలుగుతూ, శ్రీను షర్ట్ కాలర్ పట్టుకుని బలవంతంగా పైకి చూస్తూ రొప్పుతూ అన్నాడు:”శ్రీనూ… నా గురించి బెంగ పెట్టుకోకు! ఆ లాయర్ రమ్య… ఆమె దగ్గరే పెన్‌డ్రైవ్ ఉంది! ఆ బన్నీ వాస్ గాడు పెన్ డ్రైవ్ ను వదలడు… నువ్వు వెంటనే జీప్ తీసుకొని ఒంటరిగా వాళ్ళని ఫాలో అవ్వు! వాళ్ళు సిటీ దాటకుండా పట్టుకోవాలి!”

    “సార్, మిమ్మల్ని ఇలా వదిలేసి నేను…” శ్రీను ఆందోళన పడ్డాడు.

    “నేను ఇక్కడే శివతో ఉంటాను! టైమ్ వేస్ట్ చేయకు శ్రీనూ… వెళ్లు!” చంద్రమౌళి గట్టిగా చెప్పాడు.

    శ్రీను వెంటనే పరుగు తీసి పోలీస్ జీప్ ఎక్కాడు. గేర్ మార్చి యాక్సిలరేటర్ గట్టిగా తొక్కేసరికి… జీప్ టైర్లు నేలను గీరుకుంటూ స్పీడ్‌గా ముందుకు దూసుకెళ్లాయి.

    ముందు రమ్యను తీసుకుని పారిపోతున్న బన్నీ వాస్ కారు… దాని వెనుకే సైరన్ మోతలతో శ్రీను తోలుతున్న పోలీస్ జీప్! తెల్లవారుజామున మసక చీకటిలో హైవే మీద ఒక భయంకరమైన వేట మొదలైంది…

  • రహస్య కోడలు – రిటర్న్ టికెట్ ( భాగం 12)

    సాయంత్రం ఐటీ కారిడార్‌లో ట్రాఫిక్ నెమ్మదిగా రద్దీగా మారుతోంది. మాదాపూర్‌లోని ఆ అపార్ట్‌మెంట్ బాల్కనీలో నిలబడితే దూరంగా మెట్రో లైన్, మెరిసే హైరైజ్ భవనాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి. కానీ కిరణ్ మనసు మాత్రం ఎయిర్‌పోర్ట్‌ నుంచి క్యాబ్‌లో వస్తున్నంతసేపూ వేరే చోటే ఉంది.

    విదేశాల్లో ఉన్న గత కొన్ని రోజులుగా అనూషతో మాట్లాడిన ప్రతిసారీ, ఆమె గొంతులో వినిపించిన ఆ చిన్న మార్పు అతన్ని వదల్లేదు. మాటల్లో నవ్వే ఉంది… కానీ ఆ నవ్వు వెనుక ఏదో అలసట కూడా ఉంది.

    శనివారం ఉదయం షమ్షాబాద్ ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో దిగిన కిరణ్, ఎవరికీ చెప్పకుండా నేరుగా ఇంటికి వచ్చాడు.

    డోర్‌బెల్ మోగింది.

    తలుపు తీసిన అనూష రెండు సెకన్లు అలాగే నిలబడి చూసింది.

    “ఏమండీ మీరా?” అంది ఆశ్చర్యంగా.

    “నేనే డార్లింగ్… లోపలికి రానివ్వవా?” అని నవ్వాడు కిరణ్.

    అనూష ఏమీ అనకుండా పక్కకు తప్పుకుంది. అతను లోపలికి అడుగుపెట్టగానే, బ్యాగ్ నేల మీద పెట్టి ఆమెని దగ్గరకు లాక్కుని హత్తుకున్నాడు.

    “నేను నిన్ను చాలా మిస్ అయ్యాను.”

    అనూష కళ్ళు మూసుకుంది. “నేనూ కూడా.”

    “చెప్పకుండా వస్తే ఇలాగే రిసీవ్ చేసుకుంటావా?” అని ఆమె నుదుటిపై ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.

    అప్పుడే హాల్‌లోకి వచ్చిన సరోజ నవ్వింది.”వచ్చావా నాన్నా? దిగాక అయినా ఫోన్ చేయొచ్చు కదా.”

    “చెప్తే సర్ప్రైజ్ ఉండదు కదమ్మా,” అన్నాడు కిరణ్.


    మధ్యాహ్నం భోజనం అయిపోయాక, అనూష బాల్కనీలో బట్టలు ఆరేస్తోంది.కిరణ్ నెమ్మదిగా ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.

    “హెల్ప్ చేయనా?”

    “నువ్వా?” నవ్వింది అనూష.
    “రెండు క్లిప్స్ పెట్టేలోపే విసుగొచ్చేస్తుంది నీకు.”

    “అంత బాగా తెలుసా నాకు?”

    “తెలుసు. నీ సంగతి నాకకుండా ఇంకెవరికి తెలుస్తుంది.”

    కిరణ్ కూడా ఒక తువాలు తీసుకుని క్లిప్ పెట్టాడు.కొద్దిసేపు ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు.

    “అను.”

    “హ్మ్?”

    “హ, ఇప్పుడు చెప్పు అసలు ఏమి జరిగింది?”

    ఆమె చేతిలో ఉన్న చీర ఆగిపోయింది.”ఏం జరగాలి?”

    “నువ్వు మునుపటిలా లేవు.”

    “నేనా?” నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది

    .”ఫోన్‌లో కూడా అలాగే అనిపించింది. ఇప్పుడూ అలాగే అనిపిస్తోంది.”

    అనూష చూపు తిప్పుకుంది.”ఏమీ లేదు కిరణ్.”

    “నిజమా?”

    “నిజమే.”

    “నా కళ్లలోకి చూసి చెప్పు.”

    అనూష మెల్లగా అతని వైపు చూసింది.రెండు సెకన్లు.మూడు సెకన్లు.తర్వాత బలవంతంగా నవ్వింది.”నువ్వు ఓవర్ గా థింక్ చేస్తున్నావు.”

    కిరణ్ కూడా నవ్వాడు. కానీ పూర్తిగా నమ్మలేదు.”అమ్మతో ఏమైనా ప్రాబ్లమ్ వచ్చిందా?”

    అనూష వెంటనే తల ఊపింది.” ఏ బాబు, నీకు చెబితే అర్థం కాదా!”

    “ఏదైనా నువ్వు చెబితేనే నాకు అర్థమవుతుంది.”

    “అయితే విను, అత్తలు కొత్త కోడల్ని ప్రశ్నలు అడగడం, కొంచెం టార్చర్ పెట్టడం… ఇవన్నీ కామనే కదా. అంతే.”

    “అంతేనా?”

    “అంతే.”

    “నువ్వు హర్ట్ అయ్యావు.”

    “మొదట్లో కొంచెం. ఇప్పుడు అలవాటైపోతోంది.”

    కిరణ్ మొహం మారిపోయింది.”అమ్మతో మాట్లాడనా?”

    అనూష వెంటనే అతని చేయి పట్టుకుంది.”వద్దు.”

    “ఎందుకు?”

    “నువ్వు మాట్లాడితే అది చిన్న విషయంగా ఉండదు. అత్తా కోడళ్ల మధ్య ఉండాల్సిన విషయం, అమ్మా కొడుకుల మధ్యకి వెళ్తుంది.”

    కిరణ్ మౌనంగా ఆమె వైపు చూశాడు.

    “ప్లీజ్.”

    “నీకేం ఇబ్బంది రాకూడదనేదే.”

    “నాకు ఇబ్బంది లేదు. నువ్వు అత్తమ్మతో మాట్లాడితేనే ఇబ్బంది మొదలవుతుంది.”

    కొద్దిసేపు ఇద్దరూ మాట్లాడలేదు.చివరికి కిరణ్ చిన్నగా తల ఊపాడు.

    “సరే. ఇప్పుడైతే మాట్లాడను.”అనూష ఊపిరి పీల్చుకుంది.

    సాయంత్రం కాఫీ తాగుతూ హాల్‌లో కూర్చున్నాడు కిరణ్.వంటగదిలో సరోజ, అనూష ఇద్దరూ ఏదో మాట్లాడుతున్నారు.సరోజ ఏదో అడుగుతోంది.అనూష చిన్న చిన్న సమాధానాలు చెబుతోంది.ఆ మాటలు స్పష్టంగా వినిపించలేదు.కానీ…

    అనూష గొంతులో ఉన్న జాగ్రత్త మాత్రం కిరణ్‌కు స్పష్టంగా వినిపించింది.అతను కాఫీ కప్పు టేబుల్ మీద పెట్టాడు.లోపలికి వెళ్లి ఏదైనా అడగాలని అనిపించింది.

    కానీ వెంటనే అనూష చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది.”నువ్వు మాట్లాడితేనే ఇబ్బంది మొదలవుతుంది.”మళ్లీ సోఫాలోనే వెనక్కి ఆనుకున్నాడు.

    బయట సాయంత్రం చీకటి నెమ్మదిగా నగరాన్ని కప్పేస్తోంది.ఆ ఇంట్లో కూడా…

    ఎవరి మనసులో వాళ్లు దాచుకున్న మాటలు, నెమ్మదిగా నిశ్శబ్దాన్ని మరింత భారంగా మారుస్తున్నాయి.

  • మృత్యువు తొడిగిన పూలదండ-భాగం 17

    మృత్యువు తొడిగిన పూలదండ – భాగం 17

    స్థలం: వైజాగ్, పాత విక్టరీ క్లబ్ ఆవరణ – తెల్లవారుజామున 5:58 గంటలు.

    గన్ బ్యారెల్ నుదుటికి తగలగానే బన్నీ వాస్ భయంతో వెనక్కి తగ్గాడు. నోట్లోంచి రక్తం కారుతున్నా చంద్రమౌళి చూపులో రవ్వంత కూడా దయ లేదు.

    “చేతులు పైకెత్తురా!” చంద్రమౌళి హెచ్చరించాడు.

    బన్నీ వాస్ నెమ్మదిగా చేతులు పైకెత్తాడు. దెబ్బలు తిని కింద పడ్డ ఆ ఇద్దరు కానిస్టేబుల్స్ కష్టమ్మీద లేచి, కింద పడిపోయిన తమ తుపాకులు అందుకుని బన్నీ వాస్ రౌడీలను కవర్ చేశారు. గాయపడిన శివ ఒక పక్కన గోడను ఆనుకుని ఊపిరి పీల్చుకుంటున్నాడు.


    చంద్రమౌళి రమ్య వైపు చూసి, “రమ్య గారూ… వీళ్లని మేము చూసుకుంటాం. మీరు త్వరగా లోపలికి వెళ్ళి ఆ పెన్‌డ్రైవ్ వెతకండి. ఎక్కువ టైమ్ లేదు!” అని చెప్పాడు.

    రమ్య తల ఊపి, టార్చ్ లైట్ వేసుకుని వేగంగా ఆ పాత బిల్డింగ్ లోపలికి పరిగెత్తింది.


    స్థలం: పాత ఆఫీస్ గది – తెల్లవారుజామున 6:01 గంటలు.

    లోపల అంతా దుమ్ము, చీకటి. రమ్య టార్చ్ వెలుతురులో వెతుకుతూ ‘శ్రీ లక్ష్మి ఫైనాన్స్’ అని ఉన్న పాత గదిలోకి వెళ్లింది. అక్కడ ఉన్న టేబుల్ డ్రాయర్లు, పాత ఫైళ్లు తిరగేసింది కానీ ఏమీ దొరకలేదు.

    ఆమె ఒక్క క్షణం ఆగి ఆలోచించింది. ‘రవి తన మొదటి విజయానికి దగ్గరగా దాచానని చెప్పాడు…’రమ్య గోడ వైపు టార్చ్ తిప్పగా, అక్కడ ఒక పాత చెస్ టోర్నమెంట్ ఫోటో కనిపించింది.

    రవికుమార్ మొదటిసారి గెలిచిన కప్పుతో ఉన్న ఫోటో అది. రమ్య ఆ ఫోటో ఫ్రేమ్‌ను గోడ నుండి తీసి, వెనుక వైపు ఉన్న కార్డ్‌బోర్డ్ కవర్ విప్పి చూసింది.

    అక్కడ టేప్‌తో అతికించి ఉన్న ఒక చిన్న సిల్వర్ కలర్ పెన్‌డ్రైవ్ కనిపించింది.”దొరికింది!” ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను గట్టిగా పట్టుకుని రమ్య బయటకు పరుగెత్తింది.



    స్థలం: బిల్డింగ్ వెలుపల – తెల్లవారుజామున 6:25 గంటలు.

    రమ్య బయటకు వచ్చేసరికి అక్కడ పరిస్థితి ఘోరంగా మారిపోయింది!బన్నీ వాస్ ఒంటరిగా రాలేదు. బిల్డింగ్ వెనుక వీధిలో వాడు ముందే దాచి ఉంచిన బ్యాకప్ రౌడీలు నలుగురు… చంద్రమౌళి రమ్య వైపు చూస్తున్న ఆ ఒక్క క్షణం అజాగ్రత్తను ఆసరాగా చేసుకుని వెనుక నుండి దాడి చేశారు!

    ఒక రౌడీ ఇనుప రాడ్‌తో చంద్రమౌళి వీపు మీద బలంగా బాదాడు. చంద్రమౌళి నొప్పితో కింద పడబోతూ కూడా తిరిగి వాడి దవడ మీద గట్టిగా దెబ్బేశాడు. కానీ మిగతా ముగ్గురు రౌడీలు ఒక్కసారిగా చంద్రమౌళి మీద పడి, అతని చేతిలోని గన్‌ని నేలకేసి కొట్టి లాక్కున్నారు. ఇంకో ఇద్దరు రౌడీలు ఆ కానిస్టేబుళ్లను, గాయపడి ఉన్న శివను లొంగదీసుకున్నారు.

    చంద్రమౌళి నేలపై మోకాళ్ల మీద పడిపోగా, ఒక రౌడీ అతని జుట్టు పట్టుకుని వెనక్కి లాగాడు.బన్నీ వాస్ కింద పడిన తన గన్‌ని తీసుకుని, చంద్రమౌళి ముఖం మీద కాలితో బలంగా తన్నాడు.

    చంద్రమౌళి నోట్లోంచి రక్తం చిమ్మింది.”ఏంట్రా… నీకు ఖాకీ చొక్కా పొగరు ఇంకా తగ్గలేదా?”

    బన్నీ వాస్ రౌడీల చేతిలోని ఫోన్ అందుకుని, భూపతి రెడ్డికి వీడియో కాల్ చేసి స్పీకర్ ఆన్ చేశాడు.ఫోన్ స్క్రీన్ లో భూపతి రెడ్డి కనిపించాడు. వాడి నవ్వు భయంకరంగా ఉంది.

    “చంద్రమౌళీ… నా మేనేజర్ గాడు అక్కడ దొరికిపోతాడని నాకు తెలీదనుకున్నావా? అందుకే వాడి వెనుక నా బ్యాకప్ గ్యాంగ్ ని పంపాను. నిన్ను ఘాట్ రోడ్డులోనే లేపేద్దామనుకున్నా, కానీ నా పాత బిల్డింగ్ దాకా వచ్చి మరీ చావాలని నీకు రాసిపెట్టి ఉంది!” ఫోన్ లో భూపతి రెడ్డి అన్నాడు.

    అప్పుడే లోపలి నుండి బయటకు వచ్చిన రమ్య ఆ సీన్ చూసి గడగడ వణికిపోయింది. ఆమె చేతిలో ఉన్న పెన్‌డ్రైవ్‌ను బన్నీ వాస్ చూశాడు.

    “ఇటు తీసుకరా ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ని!” బన్నీ వాస్ గన్‌ని రమ్య వైపు గురిపెట్టాడు.రమ్య భయంతో అడుగు వెనక్కి వేసింది. మోకాళ్ల మీద రక్తం కారుతూ ఉన్న చంద్రమౌళి… పళ్లు కొరుకుతూ బన్నీ వాస్ కాళ్లను గట్టిగా పట్టుకుని కిందకు లాగడానికి ప్రయత్నించాడు.కానీ వెనుక ఉన్న రౌడీ చంద్రమౌళి తల మీద రాడ్‌తో కొట్టడానికి ఎత్తాడు!

  • రహస్య కోడలు – నిశబ్ద లావా (భాగం 11)

    మరుసటి రోజు ఉదయం.

    టీవీలో న్యూస్ వస్తోంది.

    సరోజ సోఫాలో కూర్చుంది.అనూష కాఫీ తీసుకొచ్చి టేబుల్ మీద పెట్టింది.

    “అత్తయ్యా…”సరోజ వెంటనే స్పందించలేదు.అనూష కాసేపు అక్కడే నిలబడి, వెనక్కి తిరిగి కిచెన్‌లోకి వెళ్లిపోయింది.

    ఆమె లోపలికి వెళ్లాకే, సరోజ కప్పు చేతిలోకి తీసుకుంది.

    ఆ రోజు మధ్యాహ్నం.

    అనూష డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర ఉల్లిపాయలు తరగుతోంది.

    అప్పుడే సరోజ తన గది నుంచి బయటికి వచ్చి, ఫ్రిజ్‌లోంచి బెండకాయలు తీసుకుని ఆమె ఎదురుగా కూర్చుంది.

    ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, బెండకాయలు కోయడం మొదలుపెట్టింది.

    అనూష ఉల్లిపాయలు తరుగుతోంది. సరోజ బెండకాయల చివర్లు తీస్తోంది.

    సరోజ బెండకాయల చివర్లు తీస్తూనే అడిగింది.”ఎంతకాలం ఉన్నావ్ అక్కడ?”

    అనూష తలెత్తి చూసింది.”ఎక్కడ అత్తయ్యా?”

    “అదే… కేఫ్‌లో.”

    “ఏడు నెలలు అనుకుంటా.”

    “అది సరే…” సరోజ మరో రెండు బెండకాయలు కోసి “రాధ ఇంకోటి కూడా చెప్పింది.”

    అనూష తలెత్తి చూసింది. “ఏంటి?”

    “స్పా అన్నది.”

    “స్పానే కానీ అందులో నేను రిసెప్షనిస్ట్.”

    “ఓహ్,” మరో రెండు బెండకాయలు తీసుకుంది సరోజ, కోయకుండా చేతిలో పట్టుకుని.”రిసెప్షనిస్టా? ఎంత జీతం ఇచ్చేవాళ్ళు?”

    “బానే ఇచ్చేవాళ్ళు.”

    “బానే అంటే ఎంత?”

    అనూష ఉల్లిపాయ తరగడం ఆపింది. “మారుతూనే ఉండేది అత్తయ్యా… టిప్స్ కూడా కలిపి వచ్చేవి.”

    సరోజ ఆమె వైపు చూసింది రెండు సెకన్లు. తర్వాత బెండకాయ కోసింది.”ఎలాంటి స్పా అది?”

    “మామూలుదే. మసాజ్, ఫేషియల్స్.”

    “ఎవరు నడిపేవాళ్ళు?”

    “ఒకావిడ. పోలిష్ ఆవిడ.”

    “నువ్వు తప్ప ఇంకెవరు పనిచేసేవాళ్ళు అక్కడ?”

    అనూష కత్తి పక్కన పెట్టింది. “ఎందుకు అత్తయ్యా ఇన్ని ప్రశ్నలు?”

    “అడగకూడదా?”

    “అడగొచ్చు, కానీ…” ఆగింది అనూష.

    “కానీ?”

    “ఏం లేదు.” మళ్ళీ కత్తి తీసుకుంది, ఉల్లిపాయ మీద పెట్టింది.సరోజ బెండకాయల చివర్లు తీయడం కొనసాగించింది. “కిరణ్‌కి చెప్పావా?”

    “నిన్న రాత్రి చెప్పా.”

    “ఏమన్నాడు?”

    “ఈరోజు మాట్లాడదాం అన్నాడు.”

    సరోజ చేయి ఆగింది క్షణం. “అంతేనా?”

    “అంతే అత్తయ్యా.”పళ్ళెంలో బెండకాయలు నింపుకుంది సరోజ, లేచింది.

    “సరే. కడిగేయ్ ఇవి కూడా.” వంటగది వైపు నడిచింది, తలుపు దగ్గర ఆగకుండా ఈసారి.

    “అనూష మళ్లీ ఉల్లిపాయ మీదే దృష్టి పెట్టింది. కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. అవి ఉల్లిపాయ వల్ల వచ్చినవో… లేక తనలో మొదలైన భయం వల్ల వచ్చినవో, తనకే తెలియలేదు.”

    రాత్రి పదకొండున్నర.

    ఫోన్ వైబ్రేట్ అయింది.”కిరణ్ కాలింగ్…”

    అనూష రెండు సెకన్లు స్క్రీన్ వైపు చూసి, తర్వాత కాల్ లిఫ్ట్ చేసింది.”హలో…”

    “ఏం చేస్తున్నావ్?” అడిగాడు కిరణ్.

    “ఏం లేదు… పడుకోబోతున్నా.”

    “తిన్నావా?”

    “హ్మ్… ఇప్పుడే.”

    “మావయ్య ఎలా ఉన్నారు?”

    “సాయంత్రం మాట్లాడాను బాగానే ఉన్నారు.”

    “గుడ్.”

    కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు.


    “ఏంటీ… చాలా సైలెంట్‌గా ఉన్నావ్ ఇవాళ,” అన్నాడు కిరణ్.

    “అలాంటిదేం లేదు.”

    “ఉంది.”

    “లేదు.”కిరణ్ చిన్నగా నవ్వాడు.”అనూష, నువ్వు నాకు కొత్త పరిచయం కాదు. ఏదైనా ఉంటే నీ గొంతులోనే తెలిసిపోతుంది.”

    “నిద్ర వస్తుంది అంతే.”

    “అబద్ధం.”

    మళ్ళీ మౌనం.

    “ఏమైంది?” మెల్లగా అడిగాడు.

    “ఏం కాలేదు.”

    “ష్యూర్?”

    “హ్మ్.”

    “అమ్మతో ఏమైనా ప్రాబ్లం వచ్చిందా?”

    ఆ ప్రశ్న వినగానే అనూష కాసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు.

    “అదేంటి అలా అడిగావ్?”

    “ఊరికే కాదు. ఏదో జరిగింది. అత్త కోడళ్ళు ఓకే ఒరలో ఉన్నారు కదా! డౌట్ వచ్చి.”

    అనూష నిట్టూర్చింది.”పెద్ద విషయం ఏం కాదు.”

    “అంటే ఏదో ఉందన్న మాట.”

    “అత్తయ్య ఇవాళ మళ్ళీ నా పోలాండ్ జాబ్ గురించి అడిగారు.”

    “ఏమని?”

    “‘ఎక్కడ పని చేసేదానివి?’… ‘ఎంత జీతం?’… ‘ఎవరు ఓనర్?’… ‘ఇంకెవరు పనిచేసేవాళ్లు?’… ఇలా.”

    “నువ్వేం చెప్పావ్?”

    “రిసెప్షనిస్ట్ అన్నా.”

    “అంతేనా?”

    “అంతే.”

    “తర్వాత?”

    “ఏం లేదు. మామూలుగానే అయిపోయింది.”

    కిరణ్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.”అనూష…”

    “హ్మ్?”

    “అమ్మకి ఏమైనా డౌట్ వచ్చిందా?”

    “తెలియదు.”

    “నిజంగానే తెలియదా… లేక నన్ను కంగారు పెట్టకూడదని చెప్తున్నావా?”

    అనూష చిన్నగా నవ్వింది.”రెండోది కాస్త ఎక్కువ.”కిరణ్ కూడా నవ్వాడు. కానీ ఆ నవ్వు కళ్ల వరకు రాలేదు.”సరే… నేను అమ్మతో మాట్లాడతాను.””వద్దు.””ఎందుకు?””ఇలాంటి విషయానికి మీరు ఇద్దరూ గొడవపడడం నాకు ఇష్టం లేదు.””గొడవ కాదు అనూష.””కానీ అవుతుంది.”కిరణ్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.”ఇది కొత్తేమీ కాదు కిరణ్,” అంది అనూష మెల్లగా. “దాదాపు ప్రతి అత్తా కొత్త కోడల్ని కొంచెం పరీక్షిస్తుంది. నేను కూడా అలానే అనుకున్నా. పోతుంది.””అయినా…””ప్లీజ్.”మళ్ళీ నిశ్శబ్దం.”సరే,” అన్నాడు కిరణ్ చివరికి. “ఇప్పటికి ఏం మాట్లాడను.”అనూష ఊపిరి పీల్చుకుంది.”థాంక్యూ.”కాల్ కట్ అయిన తర్వాత కూడా కిరణ్ ఫోన్ చేతిలోనే పట్టుకుని కూర్చున్నాడు.”అమ్మతో మాట్లాడాలా… వద్దా?”అనే ఆలోచన అతని మనసులో మళ్ళీ మళ్ళీ తిరుగుతూనే ఉంది.ఒకవైపు అనూష మాట.మరోవైపు అమ్మ ప్రవర్తన.ఏది సరైనదో అర్థం కాక, చివరికి ఫోన్ పక్కన పెట్టి లైట్ ఆర్పేశాడు.”ఇప్పుడే అమ్మని నిలదీస్తే… ఇద్దరి మధ్య దూరం పెరుగుతుందేమో.”అనే ఆలోచనే ఆ రాత్రి అతన్ని నిద్రపోనివ్వలేదు.

  • మృత్యువు తొడిగిన పూలదండ (భాగం 16)

    స్థలం: వైజాగ్, పాత విక్టరీ క్లబ్ ఆవరణ – తెల్లవారుజామున 5:45 గంటలు.


    రమ్యను బన్నీ వాస్ రౌడీలు చుట్టుముట్టడం, సరిగ్గా అదే సమయానికి వెంకటరెడ్డి పంపిన పవర్‌ఫుల్ సెక్యూరిటీ హెడ్ ‘శివ’ తన బుల్లెట్ బైక్ దిగడం చూసి బన్నీ వాస్ ముఖంలో నవ్వు ఒక్కసారిగా మాయమైపోయింది. శివ బాడీ లాంగ్వేజ్, కళ్లల్లో ఉన్న పొగరు చూస్తేనే వాడు మామూలోడు కాదని అర్థమవుతోంది.

    “రేయ్! రెడ్డి గారి మనుషుల జోలికి వస్తే ఎలా ఉంటుందో నీకు తెలియదా? ఆయుధాలు కింద పడేసి ఇక్కడి నుంచి పారిపొండి, లేదంటే ఈ రోడ్డు మీదే మీ శవాలు ఉంటాయి!” శివ తన నడుముకున్న గన్‌ని గట్టిగా పట్టుకుంటూ హెచ్చరించాడు.

    బన్నీ వాస్ క్షణంలో తేరుకుని, తన చుట్టూ ఉన్న నలుగురు రౌడీల వైపు చూశాడు. “రేయ్! వచ్చింది ఒక్కడే కదరా… వీడిని కూడా చంపేయండి!” అని అరిచాడు.

    నలుగురు రౌడీలు ఇనుప రాడ్లతో శివ మీదికి దూకారు.శివ క్షణంలో పక్కకు తప్పుకుంటూ, ఒక రౌడీ చేతిని పట్టుకుని నొక్కి, వాడి చేతిలోని రాడ్‌ను లాక్కుని వాడి మోకాళ్ల మీదే బలంగా బాదాడు. వాడు నొప్పితో కింద పడిపోగానే, మరో రౌడీని కాలితో తన్ని స్కార్పియో కారు అద్దాల మీద పడేలా విసిరాడు. శివ ఒంటరిగానే బన్నీ వాస్ మనుషులను ఊచకోత కోస్తున్నాడు.


    సరిగ్గా అదే సమయంలో… ఆ పాత బిల్డింగ్ వెనుక ఉన్న దట్టమైన చెట్ల పొదల్లోంచి ఇద్దరు వ్యక్తులు గన్స్‌తో బయటకు దూకారు. వాళ్లు మరెవరో కాదు… చింతపల్లి స్టేషన్ నుండి బన్నీ వాస్ కదలికలపై నిఘా పెట్టడానికి చంద్రమౌళి పంపిన ఆ ఇద్దరు సివిల్ డ్రెస్ కానిస్టేబుల్స్! బన్నీ వాస్ రిసార్ట్ నుండి కారు తీసినప్పటి నుండి వాళ్లు రహస్యంగా వాడిని బైక్ పై ఫాలో అవుతూ వైజాగ్ దాకా వచ్చారు. చుట్టుపక్కల జనం లేకపోవడం, బన్నీ వాస్ మనుషులు శివతో గొడవ పడుతుండటంతో వాళ్లు రంగంలోకి దిగారు.

    “పోలీస్! ఎవరూ కదలొద్దు!” అంటూ ఒక కానిస్టేబుల్ గాలిలోకి ఒక రౌండ్ కాల్చాడు.ఆ తుపాకీ శబ్దానికి విక్టరీ క్లబ్ ఆవరణ ఒక్కసారిగా దద్దరిల్లింది. బన్నీ వాస్ గ్యాంగ్ ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగారు. శివ కూడా పోలీసులను చూసి ఒక్క క్షణం ఆగాడు. సివిల్ డ్రెస్ లో ఉన్న ఇద్దరు పోలీసులు చేతుల్లో గన్స్ పట్టుకుని రమ్యకు అడ్డంగా నిలబడ్డారు.

    బన్నీ వాస్ గాయపడిన తన రౌడీలను చూసి కోపంతో ఊగిపోయాడు. వాడు చాకచక్యంగా కారు వెనుక వైపు నుండి తిరిగి, కారు డాష్ బోర్డ్‌లో దాచిన ఒక చిన్న రివాల్వర్‌ను తీసి… ఊహించని విధంగా శివ వైపు గురి చూసి ట్రిగ్గర్ నొక్కాడు.

    టాంగ్!

    బుల్లెట్ శివ భుజాన్ని దూల్చుకుంటూ వెళ్ళింది. శివ నొప్పితో కింద పడిపోయాడు. అది చూసి పోలీసులు బన్నీ వాస్ వైపు గన్ గురిపెట్టే లోపే, మిగతా ఇద్దరు రౌడీలు ఇనుప రాడ్లతో ఆ ఇద్దరు కానిస్టేబుల్స్ చేతుల మీద బలంగా బాదారు. గన్స్ కింద పడిపోయ్యాయి. బన్నీ వాస్ గ్యాంగ్ మళ్లీ పైచేయి సాధించింది.

    బన్నీ వాస్ పొగలు కక్కుతున్న ఆ గన్‌ను రమ్య వైపు గురిపెడుతూ, క్రూరంగా నవ్వాడు. “చూశావా లాయర్ గారూ… నిన్ను కాపాడటానికి వచ్చిన వెంకటరెడ్డి కుక్క మోకరిల్లిపోయింది. ఇక ఆ సిఐ చంద్రమౌళి అంటావా… వాడు ఎప్పుడో ఘాట్ రోడ్డు లోయలో శవమయ్యాడు! ఇక నిన్ను రక్షించే నాథుడే లేడు. చెప్పు, రవికుమార్ పెన్‌డ్రైవ్ ఎక్కడ దాచాడు?” అంటూ కాలు ముందుకు వేశాడు.

    బన్నీ వాస్ అన్న మాటలకి రమ్య ఒక్కసారిగా తీవ్రమైన షాక్‌కు గురైంది. చంద్రమౌళి చనిపోయాడా? ఈ కేసును నిజాయితీగా ఇన్వెస్టిగేట్ చేస్తున్న ఏకైక పోలీస్ ఆఫీసర్ చనిపోతే… ఇక భూపతి రెడ్డిని ఆపడం ఎవరి తరం కాదు! రమ్య ముఖంలో భయం, నిస్సహాయత కమ్ముకున్నాయి.

    బన్నీ వాస్ గన్ ట్రిగ్గర్ మీద వేలు నొక్కబోయాడు…సరిగ్గా అదే క్షణంలో… ఎక్కడి నుంచో “ధాం!” మంటూ ఒక తుపాకీ శబ్దం ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ వినపడింది. మరుసటి క్షణమే… ఒక బుల్లెట్ పదునుగా దూసుకొచ్చి కరెక్ట్‌గా బన్నీ వాస్ చేతిలోని గన్‌ను ఢీకొట్టింది!”ట్రింగ్!” మనే లోహపు శబ్దంతో బన్నీ వాస్ చేతిలోని గన్ గాల్లోకి ఎగిరి దూరంగా పడిపోయింది.

    బన్నీ వాస్ చేతి వేళ్లు మొద్దుబారిపోయి నొప్పితో వెనక్కి తగ్గుతుండగా… రోడ్డు చివర నుండి టైర్ల ఘర్షణ శబ్దంతో (Brake Screech) ఒక పల్సర్ బైక్ దూసుకొచ్చి వాళ్ల ముందు ఆగింది. బైక్ పై నుండి దిగిన ఆ వ్యక్తి… ముఖం నిండా రక్తం కారుతున్నా, ఖాకీ చొక్కాపై బ్లడ్ స్టెయిన్స్ తో, చేతిలో పొగలు కక్కుతున్న రివాల్వర్ పట్టుకుని సింహంలా నిలబడ్డాడు.

    ఆ లుక్ లో ఉన్న సిఐ చంద్రమౌళిని చూడగానే… చనిపోయాడనుకున్న వాడు బతికే ఉన్నాడని బన్నీ వాస్ గుండె ఆగిపోయినంత పని అయింది!

    చంద్రమౌళి తన రివాల్వర్‌ను నేరుగా బన్నీ వాస్ నుదుటికి గురిపెడుతూ, గంభీరమైన గొంతుతో అరిచాడు:”నువ్వు నా చావును చూద్దామనుకున్నావు బన్నీ వాస్… కానీ ఖాకీ డ్రెస్ వేసుకున్న ఈ చంద్రమౌళి వేటను ఇంకా చూడలేదు కదా! రేయ్… ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసినా మీ కపాలాలు కర కరలాడే అప్పడాలలాగా పగిలిపోతాయి!”

    అటు భుజం గాయంతో ఉన్న శివ, ఇటు చేతులు విరిగి కింద పడ్డ కానిస్టేబుల్స్, భయంతో వణుకుతున్న బన్నీ వాస్ గ్యాంగ్… వాళ్ల మధ్యలో రక్తం కారుతున్న సింహంలా చంద్రమౌళి!

    రమ్య ఆ భయంకరమైన యాక్షన్ వాతావరణం నుండి తప్పుకుని, రవికుమార్ దాచిన ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను విక్టరీ క్లబ్ పాత బిల్డింగ్‌లో కనిపెట్టగలదా? ఈ లోపు భూపతి రెడ్డికి ఈ ఇన్ఫర్మేషన్ తెలిస్తే వాడు ఎలాంటి ఘోరానికి ఒడిగడతాడు? అన్నది తరువాయి భాగం కోసం వేచి చూడండి!

  • రహస్య కోడలు – అగ్ని పర్వతం బద్దలు (భాగం 10)

    ఒక ఆదివారం ఉదయం, సరోజ వాషింగ్ మెషీన్‌లో బట్టలు వేస్తూ, తన స్నేహితురాలు రాధకి కాల్ చేసింది.

    “ఏం చేస్తున్నావ్ రాధా?”

    “ఏం లేదు, ఇప్పుడే టిఫిన్ చేసుకుని కూర్చున్నా. మీ ఇంట్లో అంతా బాగున్నారా? కొత్త కోడలు ఎలా ఉంది?” రాధ అడిగింది.

    “బానే ఉంది, బానే సర్దుకుంటోంది ఇంటి పద్ధతులకి,” సరోజ చెప్పింది, బాల్కనీలోకి వెళ్తూ.

    కాసేపు వాళ్ళ ఇద్దరి పిల్లల గురించి, ఈమధ్య వచ్చిన ఏదో సీరియల్ గురించి కబుర్లు చెప్పుకున్నారు.

    మాటల మధ్యలో, సరోజ కొంచెం తేలిక చేసి అంది, “ఒక్క విషయం రాధా, నాకు అర్థం కాలేదు – మా అనూష క్రాకోలో ఏం పని చేసిందో అడిగితే ఎప్పుడూ దాటవేస్తుంది. IT job అని చెప్తుంది కానీ డీటెయిల్స్ ఏం చెప్పదు.”

    రాధ కాసేపు ఆలోచించి అంది, “మా అమ్మాయి స్నేహితురాలు ఒకామె కూడా పోలండ్‌లోనే ఉంది  క్రాకోలోనే. అడిగి చూడనా ఏమన్నా తెలుసా అని?”

    సరోజ ఒక్క క్షణం ఆగింది. “వద్దులే రాధా, అలా  అనుషాకి తెలియకుండా తెలుసుకోవడం కరెక్ట్ కాదు,” అని అంది. కానీ మనసులో ఆసక్తి మాత్రం చంపుకోలేకపోయింది. “సరే, అడిగితే ఏమన్నా తెలిస్తే చెప్పు,” అని చివరికి ఒప్పుకుంది.

    కాల్ పెట్టేశాక, రాధ తన అమ్మాయికి మెసేజ్ పెట్టింది, ఆ అమ్మాయి తన స్నేహితురాలికి పంపింది. ఇలా ఒకరి నుండి ఒకరికి ప్రశ్న ప్రయాణించి, చివరికి అది సరిగ్గా అనూష పాత కొలీగ్ దగ్గరికే చేరింది – ప్రపంచం ఎంత చిన్నదో ఋజువు చేస్తూ.

    మూడు రోజుల తర్వాత, రాధ సరోజకి తిరిగి కాల్ చేసింది, గొంతులో కొంచెం సంకోచంతో.

    “సరోజా, ఒక విషయం చెప్పాలి, కానీ నీకు నచ్చుతుందో లేదో తెలియదు.”

    సరోజ గుండె వేగం పెరిగింది. “ఏంటి రాధా, చెప్పు.”

    “మా అమ్మాయి ఫ్రెండ్ దగ్గర తెలిసింది – మీ కోడలు క్రాకోలో ఒక బార్‌లో వెయిటర్‌గా పని చేసిందంట, అంతేకాకుండా వీకెండ్స్‌లో ఏదో స్పా సెంటర్ లో కూడా చేసేదంట. ఇది వినగానే నేను షాక్ అయ్యా! IT job అనేది నిజం కాదు సరోజ.”

    సరోజ చేతిలో ఉన్న ఫోన్ జారిపోబోయింది. నెమ్మదిగా “ఖచ్చితంగా తెలుసా నీకు?” అంది.

    “ఖచ్చితంగా చెప్పలేను, కానీ ఆ అమ్మాయి స్వయంగా చెప్పిందంట మా అమ్మాయికి, ఏదో పాత కామన్ కొలీగ్ దగ్గర్నుండి తెలిసిందని.”

    కాల్ పెట్టేశాక, సరోజ చాలాసేపు అలానే కూర్చుండిపోయింది, మనసులో వేల ఆలోచనలు తిరుగుతూ. కోపం, బాధ, మోసపోయిన ఫీలింగ్ – అన్నీ కలగలిపి.

    “నాకు అబద్ధం చెప్పింది. నా కొడుక్కి ఇది తెలుసా, తెలియకపోతే ఎలా చెప్పను?” అనుకుంది, గుండెల్లో ఏదో బరువు పేరుకుపోతూ.

    ఆ సాయంత్రం, అనూష బాల్కనీలో నుండి కిందకి చూస్తూ Blinkit డెలివరీ బాయ్ కోసం ఎదురుచూస్తోంది, ఆర్డర్ పెట్టిన కూరగాయలు రావాల్సి ఉంది. డెలివరీ తీసుకుని లోపలికి వచ్చేసరికి, సరోజ హాల్‌లో సోఫాలో కూర్చుని ఉంది, మొహం చాలా గంభీరంగా.

    “అత్తయ్యా, ఏమైంది? బాలేదా?” అనూష కంగారుగా అడిగింది, డెలివరీ బ్యాగ్ కింద పెడుతూ.

    సరోజ తలెత్తి చూసింది, కళ్ళలో ఏదో కొత్త చూపు – నమ్మకం పోయిన చూపు. “అనూషా, కూర్చో. నీతో మాట్లాడాలి.”

    అనూష గుండె ఒక్కసారి జారిపోయినట్టు అనిపించింది. ఆ స్వరంలో ఉన్న తేడా ఆమెకి వెంటనే అర్థమైంది – ఏదో తప్పు జరిగిందని.”ఏంటి అత్తయ్యా?” అడిగింది, గొంతు వణుకుతూ, కానీ ఏం జరగబోతోందో ఆమెకి లోపల్లోపలే తెలిసిపోయింది.

    సరోజ నేరుగా ఆమె కళ్ళలోకి చూసింది. “నువ్వు క్రాకోలో IT job చేయలేదు కదా. వెయిటర్‌గా కదా. నిజం చెప్పు?”గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

    అనూష చేతులు వణుకుతున్నాయి, మాట్లాడాలని ప్రయత్నించింది కానీ మాటలు రాలేదు మొదట్లో.”ఎవరు చెప్పారు మీకు?” అని మాత్రమే అడగగలిగింది, గొంతు పగిలిపోతూ.

    “అది ముఖ్యం కాదు ఇప్పుడు. నిజమేనా అది, అవునా కాదా?” సరోజ గొంతులో కోపం, బాధ రెండూ కలగలిపి ఉన్నాయి.

    అనూష కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి, తల దించుకుంది. “అవును అత్తయ్యా. నిజమే.”ఆ ఒప్పుకోలుతో గదిలో ఒక భారీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది – మూడు నెలలుగా పేరుకుపోయిన అనుమానం, భయం, ఇప్పుడు ఒక్క క్షణంలో నిజమైన మాటగా మారిన క్షణం.

    సరోజ, అనుషాలు ఒకరిని ఒకరు చూడకుండా తల దించుకునే మౌనంగా ఉన్నారు. ఒకరు మౌనం వెనుక ” అబద్ధం చెప్పాల్సిన అవసరమేముందని దీర్ఘ ఆలోచన ” మరొకరి మౌనం వెనుక ” ఈమెకు నేను కాక్రో లో చేసిందంతా తెలిసిపోయిందా? ఈ విషయం కిరణ్ కు చెబితే ఏమవుతుంది? ” అని…

  • మృత్యువు తొడిగిన పూలదండ (భాగం 15)

    స్థలం: నేషనల్ హైవే – ఘాట్ రోడ్డు మలుపు – అర్ధరాత్రి 3:42 గంటలు.


    భారీ కంటైనర్ లారీ కారు వెనుక భాగాన్ని రెండోసారి బలంగా ఢీకొట్టడంతో… చంద్రమౌళి కారు రోడ్డు పక్కన ఉన్న లోయ రక్షణ గోడను బద్దలు కొట్టుకుంటూ అంచుకు వెళ్ళిపోయింది. కారు ముందరి టైర్లు గాల్లో తేలాయి. లారీ డ్రైవర్ కారును పూర్తిగా లోయలోకి నెట్టేయడానికి గేర్ మార్చి, యాక్సిలరేటర్ గట్టిగా తొక్కాడు. లారీ ఇంజన్ భయంకరంగా సౌండ్ చేస్తుంది.


    కానీ అవతలి వైపు ఉన్నది ముప్పై ఏళ్ల సర్వీస్ ఉన్న సిఐ చంద్రమౌళి!మృత్యువు కళ్లముందు కనిపిస్తున్నా అతను నిబ్బరం కోల్పోలేదు. లారీ తన కారును పూర్తిగా నొక్కేయడానికి ముందే… చంద్రమౌళి సీట్ బెల్ట్ విప్పేసి, కారు డ్రైవింగ్ సీట్ పక్కనున్న ఉన్న డోర్‌ను బలంగా త్రోసి బయటకు దూకాడు. అతను నేలపై పడి పక్కకు దొర్లిన మరుసటి క్షణంలోనే… లారీ కారును పూర్తిగా లోయలోకి నెట్టేసింది.


    చంద్రమౌళి కారు వందల అడుగుల లోతులో ఉన్న చీకటి లోయలోకి పడిపోతూ భయంకరమైన శబ్దంతో పేలిపోయింది.లారీ డ్రైవర్ కారు లోయలో పడటం చూసి, చంద్రమౌళి చనిపోయాడని అనుకుని లారీని వెనక్కి తీసి స్పీడ్‌గా పారిపోవడానికి ప్రయత్నించాడు.కానీ అప్పటికే నేలపై నుండి లేచిన చంద్రమౌళి ముఖం నిండా రక్తం కారుతున్నా, కళ్లల్లో భయంకరమైన కోపంతో లారీ వైపు పరుగెత్తాడు.


    నడుముకున్న సర్వీస్ రివాల్వర్‌ను తీసి, లారీ క్యాబిన్ అద్దాన్ని గురిచూసి ట్రిగ్గర్ నొక్కాడు.టాంగ్! టాంగ్! అని రెండు బుల్లెట్లు అద్దాన్ని దూల్చుకుంటూ డ్రైవర్ భుజంలోకి దూసుకెళ్లాయి.డ్రైవర్ నొప్పితో అరుస్తూ లారీ స్టీరింగ్‌ను వదిలేశాడు. కంట్రోల్ తప్పిన ఆ భారీ లారీ రోడ్డు పక్కన ఉన్న కొండను బలంగా ఢీకొట్టి, ఒక వైపుకు వరిగిపోయి ఆగిపోయింది. చంద్రమౌళి పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి లారీ డోర్ తెరిచి, గాయపడిన డ్రైవర్ కాలర్ పట్టుకుని కిందకు లాగాడు.

    “ఎవర్రా నిన్ను పంపింది? భూపతి రెడ్డి హ, నా కొడుకా మాట్లాడు! లేదంటే నీ పుర్రె పుచ్చకాయలా పేలుతుంది.” అంటూ చంద్రమౌళి రివాల్వర్ బారెల్‌ను వాడి నోట్లో పెట్టాడు.

    డ్రైవర్ రక్తం కక్కుకుంటూ భయంతో వణుకుతూ, “సార్… బన్నీ వాస్ సార్… బన్నీ వాస్ సార్ డబ్బులిచ్చి మిమ్మల్ని లేపేయమన్నాడు. అందుకే మిమ్మల్ని చంపాలని చూసాను సార్, అంతకమించి నాకేమి తెలియదు.” అని నిజం ఒప్పేసుకున్నాడు.


    బన్నీ వాస్ పేరు వినగానే చంద్రమౌళికి విషయం అర్థమైపోయింది. వాడు తనను చంపడానికి ఇక్కడ స్కెచ్ వేశాడంటే… స్టేషన్ నుండి బయలుదేరినప్పుడు శ్రీను చూపించిన ఆ సీక్రెట్ మెసేజ్ గుర్తుకొచ్చింది. అందులో రమ్యను ఆపడం అనే పాయింట్ ఉంది. అంటే, ఒకే రాత్రి తనను ఇక్కడ లేపేస్తూ, అటు వైజాగ్ వైపు వెళ్తున్న లాయర్ రమ్యను కూడా వాళ్లు టార్గెట్ చేశారని చంద్రమౌళి ఇన్వెస్టిగేటివ్ మైండ్ వెంటనే పసిగట్టింది.”నన్నే ఇక్కడ చంపాలని చూశారంటే… ఒంటరిగా వెళ్తున్న రమ్యను వాళ్లు అస్సలు వదిలిపెట్టరు!” అని చంద్రమౌళి గుండె ఆవేశంతో కొట్టుకుంది.


    అతను గాయాలతోనే హైవే పై వస్తున్న ఒక బైకర్ ని ఆపి, పోలీస్ ఐడీ కార్డ్ చూపిస్తూ ఆ బైక్ తీసుకుని వైజాగ్ వైపు పిడుగులా బయలుదేరాడు.



    స్థలం: వైజాగ్, పాత విక్టరీ క్లబ్ రోడ్డు – తెల్లవారుజామున 5:30 గంటలు.

    చింతపల్లి ఘాట్ రోడ్డు నుండి దాదాపు రెండున్నర గంటల పాటు కారును అత్యంత వేగంగా డ్రైవ్ చేసిన రమ్య… తెల్లవారుజామున 5:30 గంటల ప్రాంతంలో వైజాగ్ లోని పాత విక్టరీ క్లబ్ రోడ్డుకు చేరుకుంది.కారు దిగడానికి ముందే రమ్య కారులోనే వెంకట రెడ్డికి తిరిగి ఫోన్ చేసింది.


    “సార్! రవి పంపిన క్లూ ని నేను డికోడ్ చేశాను. రవికుమార్ కాలేజ్ రోజుల్లో గెలిచిన మొదటి చెస్ టోర్నమెంట్ వైజాగ్ లోని ‘విక్టరీ క్లబ్’ లోనే జరిగింది. ఆ పక్కనే ఉన్న పాత బిల్డింగ్ లోనే వాడు మొదటి ఆఫీస్ లో పనిచేశాడు. ప్రస్తుతం ఇది మూసేసి ఉంది. ఆ పెన్‌డ్రైవ్ అక్కడే దాచి ఉంటాడు సార్, నేను ప్రస్తుతం ఆ లొకేషన్ లోనే ఉన్నాను,” అని చెప్పింది.


    “వెరీ గుడ్ రమ్య! కానీ ఒంటరిగా లోపలికి వెళ్లొద్దు. భూపతి రెడ్డి గాడు చాలా డేంజర్. నా పర్సనల్ సెక్యూరిటీ టీమ్ ని ఇప్పుడే అక్కడికి అలర్ట్ చేస్తున్నాను, జాగ్రత్త!” అని వెంకట రెడ్డి అవతలి నుండి సమాధానమిచ్చాడు.


    రమ్య ఫోన్ కారులోనే పెట్టేసి, టార్చ్ లైట్ తీసుకుని కారు దిగింది. తెల్లవారుజామున మసక చీకటిగా, నిశ్శబ్దంగా ఉన్న ఆ పాత భవనం వైపు ఆమె నడుస్తుండగా…

    హఠాత్తుగా ఆమె కారు వెనుక ఒక నల్లటి స్కార్పియో కారు లైట్లు ఆఫ్ చేసి వచ్చి ఆగింది. అందులోంచి నలుగురు రౌడీలు చేతుల్లో ఇనుప రాడ్లతో దిగారు. వారి ముందు నవ్వుకుంటూ నడిచి వస్తున్నాడు రిసార్ట్ మేనేజర్ బన్నీ వాస్!

    అప్పటికే చింతపల్లి నుండి రమ్య కారును రహస్యంగా ఫాలో అవుతూ వాళ్లు ఇక్కడి దాకా వచ్చారు.రమ్య వెనక్కి తిరిగి చూసి షాక్ అయింది.

    “ఆగమ్మా లాయర్ గారూ! వెలుతురు లేని ఈ చీకట్లో టార్చ్ లైట్ తో ఇక్కడ ఏం వెతుకుతున్నారు?” బన్నీ వాస్ కపటంగా నవ్వుతూ అడిగాడు.

    “ఎవరు నువ్వు మిస్టర్! నన్ను ఎందుకు ఫాలో చేశావు?” రమ్య ధైర్యం నటిస్తూ అడిగింది.

    “రాకపోతే ఎలా అమ్మా? భూపతి రెడ్డి సార్ కి వ్యతిరేకంగా ఉన్న ఆ పెన్‌డ్రైవ్ కోసం మీ ఇద్దరూ ఇంత డ్రామా ఆడుతుంటే చూస్తూ ఊరుకుంటామా? రవికుమార్ దాచిన ఆ పెన్‌డ్రైవ్ ఎక్కడుందో మాతో చెప్తే… నిన్ను ప్రాణాలతో వదిలేస్తాం. లేదంటే ఈ పాత బిల్డింగ్ లోనే నీ శవం దొరుకుతుంది,” బన్నీ వాస్ రాడ్ పట్టుకున్న తన మనుషులకు సైగ చేశాడు. వాళ్లు రమ్యను చుట్టుముట్టారు.రమ్య వెనక్కి అడుగులు వేస్తూ పాత భవనం గోడకు ఆనుకుంది. ప్రాణాపాయంలో ఉన్న రమ్యను కాపాడటం ఇప్పుడు ఎవరి వల్ల సాధ్యం కాదు అనుకుంటున్న తరుణంలో…


    సరిగ్గా అదే సమయంలో… ఆ చీకటి రోడ్డు చివర నుండి ఒక రాయల్ ఎన్‌ఫీల్డ్ బుల్లెట్ బైక్ భయంకరమైన శబ్దంతో దూసుకొచ్చింది. ఆ బైక్ హెడ్‌లైట్ వెలుతురు నేరుగా బన్నీ వాస్ మనుషుల కళ్ల మీద పడింది.బైక్ ఆపి, స్టాండ్ వేసి దిగిన ఆ వ్యక్తిని చూసి బన్నీ వాస్ ముఖంలో నవ్వు ఒక్కసారిగా మాయమైపోయింది. ఆ వచ్చింది మరెవరో కాదు… చేతిలో పదునైన పగతో, వెంకట రెడ్డి ఆదేశంతో సరిగ్గా సమయానికి చేరుకున్న ఆయన సొంత సెక్యూరిటీ ఫోర్స్ హెడ్!

    అటు ఘాట్ రోడ్డు యాక్సిడెంట్ నుండి తప్పించుకుని బైక్ పై వస్తున్న సిఐ చంద్రమౌళి… ఇటు విక్టరీ క్లబ్ లో ముంచుకొచ్చిన గ్యాంగ్ వార్… కథ ఇప్పుడు ఏ భయంకరమైన మలుపు తీసుకోబోతోందొ?

  • రహస్య కోడలు – కొత్త కాపురం (భాగం 9)

    కాపురం మొదలైన మొదటి వారం రోజులు ఒక కలలా గడిచిపోయాయి.కిరణ్ లండన్ తిరిగి వెళ్ళే ముందు కొన్ని రోజులు హైదరాబాద్‌లోనే ఉండిపోయాడు, అనూషతో కలిసి.

    సరోజ ఇంట్లో ముగ్గురూ – కొత్త కోడలు, కొడుకు, తల్లి – ఒక కొత్త లయలో ఇమడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు.

    అనూష ప్రతిరోజూ ఉదయాన్నే లేచి, సరోజకి ఇష్టమైన ఫిల్టర్ కాఫీ కలిపేది, వంటింట్లో సాయం చేసేది. “మీకు ఏం కావాలన్నా చెప్పండి అత్తయ్యా, నేను నేర్చుకుంటా,” అనేది వినయంగా.

    సరోజకి కోడలి ఈ ప్రయత్నం నచ్చింది, కానీ మనసులో ఇంకా ఆ ప్రశ్న అలానే ఉండిపోయింది – క్రాకోలో అనూష ఏం చేసేది అనేది. నిశ్చితార్థం ముందు రోజు కాల్ కట్ అయిపోయాక మళ్ళీ అడగలేదు, కానీ మర్చిపోలేదు కూడా.

    ఒక సాయంత్రం, ముగ్గురూ కలిసి భోజనం చేస్తున్నప్పుడు, సరోజ ఏదో మాటల మధ్యలో అడిగింది.

    “అనూషా, నువ్వు క్రాకోలో పని చేసిన కంపెనీ పేరు ఏంటి? నా స్నేహితురాలి అబ్బాయి కూడా అక్కడే ఏదో IT కంపెనీలో ఉన్నాడంట, తెలుసేమో అని.”

    అనూష చేతిలో ముద్ద ఆగిపోయింది ఒక్క క్షణం. “అదీ… చిన్న కంపెనీ అత్తయ్యా, మీకు తెలిసే ఛాన్స్ లేదు,” అని దాటవేసింది, వెంటనే విషయం మార్చింది.

    “ఈ కూర చాలా బాగుంది, ఎలా చేశారు?”సరోజ ఆ మార్పుని గమనించింది, కానీ ఏమీ అనలేదు అప్పటికి. కిరణ్ మాత్రం భార్య మొహంలో ఆ ఒక్క క్షణం కనిపించిన కంగారుని చూశాడు, కానీ దాన్ని పెద్దగా పట్టించుకోలేదు – బహుశా అలసటేమో అనుకున్నాడు.


    వారం రోజుల తర్వాత, కిరణ్ లండన్ తిరిగి వెళ్ళాల్సి వచ్చింది, పని ఒత్తిడి వల్ల. ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో వీడ్కోలు చెప్తూ, అనూష కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి.

    “కొన్ని వారాలే కదా, తొందరగా వచ్చేస్తా,” కిరణ్ ఆమెని దగ్గరికి తీసుకుంటూ చెప్పాడు.

    “తెలుసు, కానీ అత్తయ్యతో ఒక్కదాన్నే ఉండాలంటే కొంచెం భయంగా ఉంది,” నిజాయితీగా చెప్పింది అనూష.

    “ఎందుకు భయం? అమ్మ ఏమైనా ఇబ్బంది పెట్టిందా, నీకు నచ్చింది కూడా,” కిరణ్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.

    “ఏం లేదు, కొత్త ఇల్లు, కొత్త మనిషి కదా, అలవాటు పడాలంతే,” అంది అనూష, నిజం మాటల్లో సగం మాత్రమే చెప్తూ.

    కిరణ్ ఆమె భుజం మీద చేయి వేసి, “నేను దూరంగా ఉన్నా, ఫోన్‌లో ఎప్పుడైనా మాట్లాడొచ్చు. అమ్మ కూడా నిన్ను అర్థం చేసుకుంటుంది, టైమ్ ఇవ్వు,” అని ధైర్యం చెప్పాడు.

    అనూష తలూపింది, మనసులో ఉన్న అసలు భయాన్ని అతనికి కూడా పూర్తిగా చెప్పకుండా.


    కిరణ్ వెళ్ళిపోయాక, ఇంట్లో సరోజ, అనూష ఇద్దరే మిగిలారు. మొదటి కొన్ని రోజులు బాగానే గడిచాయి – సరోజ కోడలికి ఇంటి పద్ధతులు నేర్పించడం, అనూష శ్రద్ధగా నేర్చుకోవడం.కానీ నెమ్మదిగా, చిన్న చిన్న సందర్భాల్లో అనూష తన లోపలి భయాన్ని దాచుకోవడంలో సడలింపు చూపించడం మొదలుపెట్టింది.

    ఒకరోజు సాయంత్రం, టీవీలో ఏదో NRI జీవితం గురించిన కార్యక్రమం వస్తుంటే, సరోజ మామూలుగా అంది.
    “నువ్వు కూడా విదేశాల్లో ఉన్నప్పుడు ఇలాంటి కష్టాలు ఏమైనా చూశావా? చాలామంది కష్టపడతారు అంటారు కదా మొదట్లో.”

    అనూష ఒక్క క్షణం ఆగింది, గుండె వేగం పెరిగింది. “అవును అత్తయ్యా, మొదట్లో కొంచెం కష్టంగా ఉండేది…” అని మొదలుపెట్టబోతుండగా, ఫోన్ మోగింది – ఒక పాత స్నేహితురాలి కాల్.

    “సారీ అత్తయ్యా, ఒక్క నిమిషం,” అని లేచి గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది, ఆ సంభాషణ మళ్ళీ మధ్యలోనే ఆగిపోయింది. లోపల ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటూనే ఉంది – ఈసారి కూడా తప్పించుకోగలిగినందుకు రిలీఫ్, కానీ ఎంతకాలం ఇలా తప్పించుకోగలదు అనే భయం రెండూ కలగలిపి.

    సరోజ సోఫాలో అలానే కూర్చుండిపోయింది, కొంచెం ఆలోచనలో పడుతూ. “ఈ పిల్ల ఏదో దాచుతోంది,” అనే అనుమానం మనసులో మరింత బలపడింది, కానీ దాన్ని పైకి చెప్పలేదు.


    ఆ రాత్రి, కిరణ్ కాల్ చేశాడు, ఎప్పటిలానే గంటసేపు మాట్లాడారు ఇద్దరూ. కిరణ్ తన ఆఫీస్ కబుర్లు చెప్పాడు, అనూష వంట నేర్చుకుంటున్న కొత్త వంటకాల గురించి నవ్వుతూ చెప్పింది, ఇద్దరూ కలిసి టైటానిక్ సినిమా చూద్దాం అని ప్లాన్ చేసుకున్నారు అతను వచ్చాక.

    మాటల మధ్యలో కిరణ్ అడిగాడు, “ఏం చేస్తున్నారు ఇవాళ అమ్మతో?”అనూష గొంతులో ఒక్క క్షణం తడబాటు వచ్చింది.

    “బానే ఉంది, టీవీ చూస్తూ కూర్చున్నాం సాయంత్రం,” అంది, ఆ సంభాషణ ఎక్కడ ఆగిందో ప్రస్తావించకుండా.

    “అంతేనా? ఏం మాట్లాడుకోలేదా?” కిరణ్ మామూలుగానే అడిగాడు, ఏదో పట్టుకోవాలని కాదు.

    ” ప్రత్యేకంగా అంటూ ఏమి లేదు,” అంది అనూష, విషయం మార్చేసింది వెంటనే. “నీకు తెలుసా, ఇవాళ నేను చేసిన బిర్యానీ అత్తయ్యకి బాగా నచ్చింది, మళ్ళీ మళ్ళీ వడ్డించుకున్నారు.

    “కిరణ్ నవ్వాడు, ఆ టాపిక్ షిఫ్ట్ గమనించకుండా. “వావ్, నువ్వు వచ్చే వారానికి నాకు కూడా చేసి పెట్టాలి మరి.”

    సంభాషణ మామూలుగానే కొనసాగింది, నవ్వులు, కబుర్లు, ఒకరిపట్ల ఒకరికి ఉన్న ప్రేమ మాటల్లో స్పష్టంగా కనిపిస్తూ. కానీ ఫోన్ పెట్టేశాక, అనూష చీకటి గదిలో ఒంటరిగా కూర్చుండిపోయింది. తనలో తానే మాట్లాడుకుంది, “కిరణ్‌కి కూడా చెప్పలేను ఇది. ఏమనుకుంటాడో, నేను అతన్ని పెళ్ళికి ముందు మోసం చేసినట్టు ఫీలవుతాడేమో.”

    ఈ ఒక్క భారాన్ని మాత్రం ఒంటరిగా మోయడం తప్ప వేరే దారి కనిపించలేదు ఆమెకి, మిగతా జీవితం మొత్తం అతనితో పూర్తిగా పంచుకుంటున్నా.

    రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ, ఇంట్లో ఒక సూక్ష్మమైన మార్పు మొదలైంది. సరోజ, అనూష మధ్య మాటలు బాగానే సాగుతున్నా, ఆ ఒక్క ప్రశ్న ఎప్పుడూ గాలిలో వేలాడుతున్నట్టు ఉండేది – అడగబడకుండా, పూర్తి జవాబు ఇవ్వబడకుండా.సరోజ మనసులో ఆలోచన మరింత బలపడింది: “కోడలు ఏదో దాచుతోంది. ఏంటది?”అనూష మనసులో భయం మరింత పెరిగింది, ఒంటరిగా మోస్తూ: “ఎప్పుడు బయటపడుతుందో, ఎలా బయటపడుతుందో. కిరణ్‌కి కూడా ఎలా చెప్పాలో తెలియదు నాకు.”ఇద్దరికీ తెలియదు,

    ఈ మౌనం త్వరలోనే ఒక పెద్ద తుఫానుగా మారబోతోందని.