కాపురం మొదలైన మొదటి వారం రోజులు ఒక కలలా గడిచిపోయాయి.కిరణ్ లండన్ తిరిగి వెళ్ళే ముందు కొన్ని రోజులు హైదరాబాద్లోనే ఉండిపోయాడు, అనూషతో కలిసి.
సరోజ ఇంట్లో ముగ్గురూ – కొత్త కోడలు, కొడుకు, తల్లి – ఒక కొత్త లయలో ఇమడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు.
అనూష ప్రతిరోజూ ఉదయాన్నే లేచి, సరోజకి ఇష్టమైన ఫిల్టర్ కాఫీ కలిపేది, వంటింట్లో సాయం చేసేది. “మీకు ఏం కావాలన్నా చెప్పండి అత్తయ్యా, నేను నేర్చుకుంటా,” అనేది వినయంగా.
సరోజకి కోడలి ఈ ప్రయత్నం నచ్చింది, కానీ మనసులో ఇంకా ఆ ప్రశ్న అలానే ఉండిపోయింది – క్రాకోలో అనూష ఏం చేసేది అనేది. నిశ్చితార్థం ముందు రోజు కాల్ కట్ అయిపోయాక మళ్ళీ అడగలేదు, కానీ మర్చిపోలేదు కూడా.
ఒక సాయంత్రం, ముగ్గురూ కలిసి భోజనం చేస్తున్నప్పుడు, సరోజ ఏదో మాటల మధ్యలో అడిగింది.
“అనూషా, నువ్వు క్రాకోలో పని చేసిన కంపెనీ పేరు ఏంటి? నా స్నేహితురాలి అబ్బాయి కూడా అక్కడే ఏదో IT కంపెనీలో ఉన్నాడంట, తెలుసేమో అని.”
అనూష చేతిలో ముద్ద ఆగిపోయింది ఒక్క క్షణం. “అదీ… చిన్న కంపెనీ అత్తయ్యా, మీకు తెలిసే ఛాన్స్ లేదు,” అని దాటవేసింది, వెంటనే విషయం మార్చింది.
“ఈ కూర చాలా బాగుంది, ఎలా చేశారు?”సరోజ ఆ మార్పుని గమనించింది, కానీ ఏమీ అనలేదు అప్పటికి. కిరణ్ మాత్రం భార్య మొహంలో ఆ ఒక్క క్షణం కనిపించిన కంగారుని చూశాడు, కానీ దాన్ని పెద్దగా పట్టించుకోలేదు – బహుశా అలసటేమో అనుకున్నాడు.
వారం రోజుల తర్వాత, కిరణ్ లండన్ తిరిగి వెళ్ళాల్సి వచ్చింది, పని ఒత్తిడి వల్ల. ఎయిర్పోర్ట్లో వీడ్కోలు చెప్తూ, అనూష కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి.
“కొన్ని వారాలే కదా, తొందరగా వచ్చేస్తా,” కిరణ్ ఆమెని దగ్గరికి తీసుకుంటూ చెప్పాడు.
“తెలుసు, కానీ అత్తయ్యతో ఒక్కదాన్నే ఉండాలంటే కొంచెం భయంగా ఉంది,” నిజాయితీగా చెప్పింది అనూష.
“ఎందుకు భయం? అమ్మ ఏమైనా ఇబ్బంది పెట్టిందా, నీకు నచ్చింది కూడా,” కిరణ్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
“ఏం లేదు, కొత్త ఇల్లు, కొత్త మనిషి కదా, అలవాటు పడాలంతే,” అంది అనూష, నిజం మాటల్లో సగం మాత్రమే చెప్తూ.
కిరణ్ ఆమె భుజం మీద చేయి వేసి, “నేను దూరంగా ఉన్నా, ఫోన్లో ఎప్పుడైనా మాట్లాడొచ్చు. అమ్మ కూడా నిన్ను అర్థం చేసుకుంటుంది, టైమ్ ఇవ్వు,” అని ధైర్యం చెప్పాడు.
అనూష తలూపింది, మనసులో ఉన్న అసలు భయాన్ని అతనికి కూడా పూర్తిగా చెప్పకుండా.
కిరణ్ వెళ్ళిపోయాక, ఇంట్లో సరోజ, అనూష ఇద్దరే మిగిలారు. మొదటి కొన్ని రోజులు బాగానే గడిచాయి – సరోజ కోడలికి ఇంటి పద్ధతులు నేర్పించడం, అనూష శ్రద్ధగా నేర్చుకోవడం.కానీ నెమ్మదిగా, చిన్న చిన్న సందర్భాల్లో అనూష తన లోపలి భయాన్ని దాచుకోవడంలో సడలింపు చూపించడం మొదలుపెట్టింది.
ఒకరోజు సాయంత్రం, టీవీలో ఏదో NRI జీవితం గురించిన కార్యక్రమం వస్తుంటే, సరోజ మామూలుగా అంది.
“నువ్వు కూడా విదేశాల్లో ఉన్నప్పుడు ఇలాంటి కష్టాలు ఏమైనా చూశావా? చాలామంది కష్టపడతారు అంటారు కదా మొదట్లో.”
అనూష ఒక్క క్షణం ఆగింది, గుండె వేగం పెరిగింది. “అవును అత్తయ్యా, మొదట్లో కొంచెం కష్టంగా ఉండేది…” అని మొదలుపెట్టబోతుండగా, ఫోన్ మోగింది – ఒక పాత స్నేహితురాలి కాల్.
“సారీ అత్తయ్యా, ఒక్క నిమిషం,” అని లేచి గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది, ఆ సంభాషణ మళ్ళీ మధ్యలోనే ఆగిపోయింది. లోపల ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటూనే ఉంది – ఈసారి కూడా తప్పించుకోగలిగినందుకు రిలీఫ్, కానీ ఎంతకాలం ఇలా తప్పించుకోగలదు అనే భయం రెండూ కలగలిపి.
సరోజ సోఫాలో అలానే కూర్చుండిపోయింది, కొంచెం ఆలోచనలో పడుతూ. “ఈ పిల్ల ఏదో దాచుతోంది,” అనే అనుమానం మనసులో మరింత బలపడింది, కానీ దాన్ని పైకి చెప్పలేదు.
ఆ రాత్రి, కిరణ్ కాల్ చేశాడు, ఎప్పటిలానే గంటసేపు మాట్లాడారు ఇద్దరూ. కిరణ్ తన ఆఫీస్ కబుర్లు చెప్పాడు, అనూష వంట నేర్చుకుంటున్న కొత్త వంటకాల గురించి నవ్వుతూ చెప్పింది, ఇద్దరూ కలిసి టైటానిక్ సినిమా చూద్దాం అని ప్లాన్ చేసుకున్నారు అతను వచ్చాక.
మాటల మధ్యలో కిరణ్ అడిగాడు, “ఏం చేస్తున్నారు ఇవాళ అమ్మతో?”అనూష గొంతులో ఒక్క క్షణం తడబాటు వచ్చింది.
“బానే ఉంది, టీవీ చూస్తూ కూర్చున్నాం సాయంత్రం,” అంది, ఆ సంభాషణ ఎక్కడ ఆగిందో ప్రస్తావించకుండా.
“అంతేనా? ఏం మాట్లాడుకోలేదా?” కిరణ్ మామూలుగానే అడిగాడు, ఏదో పట్టుకోవాలని కాదు.
” ప్రత్యేకంగా అంటూ ఏమి లేదు,” అంది అనూష, విషయం మార్చేసింది వెంటనే. “నీకు తెలుసా, ఇవాళ నేను చేసిన బిర్యానీ అత్తయ్యకి బాగా నచ్చింది, మళ్ళీ మళ్ళీ వడ్డించుకున్నారు.
“కిరణ్ నవ్వాడు, ఆ టాపిక్ షిఫ్ట్ గమనించకుండా. “వావ్, నువ్వు వచ్చే వారానికి నాకు కూడా చేసి పెట్టాలి మరి.”
సంభాషణ మామూలుగానే కొనసాగింది, నవ్వులు, కబుర్లు, ఒకరిపట్ల ఒకరికి ఉన్న ప్రేమ మాటల్లో స్పష్టంగా కనిపిస్తూ. కానీ ఫోన్ పెట్టేశాక, అనూష చీకటి గదిలో ఒంటరిగా కూర్చుండిపోయింది. తనలో తానే మాట్లాడుకుంది, “కిరణ్కి కూడా చెప్పలేను ఇది. ఏమనుకుంటాడో, నేను అతన్ని పెళ్ళికి ముందు మోసం చేసినట్టు ఫీలవుతాడేమో.”
ఈ ఒక్క భారాన్ని మాత్రం ఒంటరిగా మోయడం తప్ప వేరే దారి కనిపించలేదు ఆమెకి, మిగతా జీవితం మొత్తం అతనితో పూర్తిగా పంచుకుంటున్నా.
రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ, ఇంట్లో ఒక సూక్ష్మమైన మార్పు మొదలైంది. సరోజ, అనూష మధ్య మాటలు బాగానే సాగుతున్నా, ఆ ఒక్క ప్రశ్న ఎప్పుడూ గాలిలో వేలాడుతున్నట్టు ఉండేది – అడగబడకుండా, పూర్తి జవాబు ఇవ్వబడకుండా.సరోజ మనసులో ఆలోచన మరింత బలపడింది: “కోడలు ఏదో దాచుతోంది. ఏంటది?”అనూష మనసులో భయం మరింత పెరిగింది, ఒంటరిగా మోస్తూ: “ఎప్పుడు బయటపడుతుందో, ఎలా బయటపడుతుందో. కిరణ్కి కూడా ఎలా చెప్పాలో తెలియదు నాకు.”ఇద్దరికీ తెలియదు,
ఈ మౌనం త్వరలోనే ఒక పెద్ద తుఫానుగా మారబోతోందని.
Leave a Reply