రిసెప్షన్ ముగిసి, చివరి బంధువులు కూడా వెళ్ళిపోయాక, ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా మారింది. అనూష, కిరణ్లు శోభన గదిలోకి అడుగుపెట్టారు.
గది మల్లెపూల వాసనతో నిండి ఉంది. మంచం మీద పూలతో డిజైన్ చేసి ఉంది, కిటికీ గుండా బయటి నిండు వెన్నెల మెల్లగా లోపలికి జారుతోంది, గదిలో ఉన్న ఆకర్షణీయమైన బల్బ్ వెలుగుతో కలిసి ఒక మృదువైన కాంతిని సృష్టిస్తోంది.
అనూష తలుపు దగ్గరే ఆగిపోయింది, గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుండగా. కిరణ్ నెమ్మదిగా ఆమె దగ్గరికి వచ్చి, ఆమె రెండు చేతులని తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
“చివరికి మనం ఒకటయ్యాం, ఇక మనం కలిసి నడవాల్సిన దారి ఇది,” అన్నాడు మెల్లగా, గొంతులో ఎన్నో నెలల నిరీక్షణ కరిగిన ఉపశమనం.
“అవును,” అంది అనూష, కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతుండగా. ” కానీ ఎంత మోడర్న్ కాలమైన అమ్మాయినైనా సిగ్గు అనేది అలాగే ఉంటుంది. అందుకే అక్కడే ఆగిపోయాను.” అంటూ కిరణ్ తో నడిచింది.
ఆమె కళ్ళల్లో ఎప్పటిలాంటి ప్రేమే ఉంది, కానీ ఈ రాత్రి అందులో ఒక కొత్త భావన కూడా కలిసింది – ఎన్నో ఏళ్ల కల నిజమైన తాలూకు తృప్తి, కిరణ్లో తనకంటూ ఒక మనిషి దక్కిన భావన.
కిరణ్ ఆమె నుదుటిపై మెల్లగా పెదాలుతో ముద్దుపెట్టాడు, ఆ స్పర్శలో ఏళ్ల నమ్మకం నిండి ఉంది. అనూష కళ్ళు మూసుకుంది, ఆ క్షణాన్ని పూర్తిగా అనుభవిస్తూ.
“నీకు గుర్తుందా,” కిరణ్ మెల్లగా అన్నాడు, “సంగీత్ రోజు నేను ‘ఉండిపోరాదే’ పాటకి పెదాలు కదిపినప్పుడు?”అనూష నవ్వింది, ఆ జ్ఞాపకం మనసులో మెదిలి.
“గుర్తుంది, పూర్తిగా. అప్పుడే అర్థమైంది నాకు, నువ్వు ఆ పాట నా కోసమే పాడుతున్నావని, నాపై ఎంత ప్రేమ పెంచుకున్నావో అని. కానీ అంతమందిలో ఎలా అలా పాడగలిగావు? అసలే నువ్వు ఇంట్రోవర్ట్ కదా!”
“ఆ క్షణంలో అక్కడ నువ్వు తప్ప ఇంకెవరూ కనిపించలేదు నాకు,” కిరణ్ చెప్పాడు, ఆమె చేతిని మరింత గట్టిగా పట్టుకుంటూ. “ఈ రోజు కూడా అంతే. ఈ గదిలో, ఈ ప్రపంచంలో నాకు నువ్వు తప్ప , ఇంకేమీ కనిపించడం లేదు.”
మాటలు మెల్లగా తగ్గుతూ వచ్చాయి. బయట వెన్నెల మరింత స్పష్టంగా గదిలోకి పరచుకుంటోంది, కిటికీ తెరలు మెల్లగా గాలికి కదులుతూ ఆ వెలుగుని గదంతా నాట్యం చేయిస్తున్నాయి. మల్లెపూల వాసన ఇద్దరి చుట్టూ ఒక అదృశ్య కౌగిలి అల్లుతున్నట్టు అనిపించింది.కిరణ్ ఆమె చెంపని మెల్లగా తాకాడు, వేళ్ళు ఆమె ముందు వెంట్రుకలని నెమ్మదిగా వెనక్కి తోశాయి. అనూష తలెత్తి అతని కళ్ళలోకి చూసింది – ఆ చూపులో మాటలకి అందని ఒక భాష ఉంది, సంవత్సరాల పరిచయం అవసరం లేని ఒక అవగాహన.
“భయంగా ఉందా?” కిరణ్ మృదువుగా అడిగాడు.
“కొంచెం,” అంది అనూష నిజాయితీగా. “కానీ నీతో ఉంటే ఏ భయం నిలవదు.” అని అంది.
ఆ మాటతో కిరణ్ ఆమెని మరింత దగ్గరగా తీసుకున్నాడు, ఆమె తల అతని ఛాతీ మీద ఆనింది, అతని గుండె చప్పుడు ఆమెకి స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది – వేగంగా, కానీ స్థిరంగా, ఒక నమ్మకమైన లయలో.
గదిలోని నిశ్శబ్దం ఇప్పుడు ఖాళీ నిశ్శబ్దం కాదు, అది ఒక మధురమైన కావ్యంలా మారింది. బయట రాత్రి వాహనాలు శబ్దంతో గందరగోళంగా ఉన్నా, వీరికి ఆ చప్పుళ్ళు వినిపించలేదు.
కిరణ్ నైట్ స్టాండ్ పై ఉండే లైట్ ఆర్పేశాడు. ఇప్పుడు గదిని వెలిగిస్తున్నది వెన్నెల మాత్రమే, కిటికీ గుండా జారి, ఇద్దరి మొహాల మీద ఒక వెండి కాంతిని పరుస్తూ.
“నీకు తెలుసా,” అనూష మెల్లగా గుసగుసగా అంది, “ఆ రోజు ఎయిర్పోర్ట్లో వర్షం చూస్తూ కూర్చున్నప్పుడు, ఇలాంటి రాత్రి నా జీవితంలో వస్తుందని అస్సలు ఊహించలేదు నేను.”
“నేను కూడా,” కిరణ్ ఒప్పుకున్నాడు, ఆమె వీపు మీద మెల్లగా చేయి ఆడిస్తూ. “కొన్నిసార్లు జీవితం మనం ఊహించని దారుల్లో తీసుకెళ్తుంది, కానీ చివరికి సరైన చోటికే చేరుస్తుంది.”
అనూష తలెత్తి అతన్ని చూసింది, వెన్నెల వెలుగులో అతని మొహం మరింత మృదువుగా కనిపిస్తోంది. ఆమె చేయి మెల్లగా అతని చెంప మీదుగా జారి, గుండె దగ్గర ఆగింది – ఆ చప్పుడుని అనుభవిస్తూ.మాటలు ఇక అవసరం లేకుండా పోయాయి. ఇద్దరి శ్వాసలు మెల్లమెల్లగా ఒకే లయలో కలవడం మొదలైంది, ఒకరి హృదయ స్పందన మరొకరికి తెలిసేంత దగ్గరగా. కిటికీ తెర గాలికి మరింత గట్టిగా కదిలింది, మల్లెపూల వాసన గదంతా వ్యాపించి, ఒక అదృశ్య ఆశీర్వాదంలా వాళ్ళిద్దరినీ చుట్టుముట్టింది.
వారి శ్వాసల వేగం పెరిగిన వేళ, గదిలోని నిశ్శబ్దం మరింత గాఢంగా మారింది. చివరికి ఒకే హృదయ స్పందనలో లీనమైన క్షణం. వేరువేరుగా ప్రవహించిన రెండు నదులు, ఎట్టకేలకు ఒకే సముద్రంలో సంగమించినట్టు ఆ రాత్రి ఇద్దరు కలిసారు.
బయటనుండి వచ్చే చల్లని గాలి కూడా ఇద్దరి ఒంటి నుండి వచ్చే చమట చుక్కలని ఆపలేకపోయింది.
తెల్లవారుజామున, తొలి వెలుతురు కిటికీ గుండా వచ్చినప్పుడు, అనూష కిరణ్ భుజం మీద తలవాల్చి ప్రశాంతంగా నిద్రపోతోంది, అతని చేయి ఆమెని కాపాడుతున్నట్టు చుట్టుకుని ఉంది.
ఇద్దరి మొహాల్లో ఒక తృప్తి, ఒక కొత్త జీవితం మొదలైన ప్రశాంతత స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.కిటికీ బయట పిచ్చుకలు మెల్లగా కూయడం మొదలుపెట్టాయి, ఒక కొత్త రోజుని, ఒక కొత్త అధ్యాయాన్ని స్వాగతిస్తున్నట్టు.
Leave a Reply