స్థలం: హైదరాబాద్ నుండి చింతపల్లి వెళ్తున్న హైవే – పోలీస్ జీప్.రాత్రి చీకట్లో పోలీస్ జీప్ హైవే మీద వేగంగా దూసుకుపోతోంది. కనకరాజు శవాన్ని హైదరాబాద్ లోకల్ పోలీసులకి అప్పగించి, పంచనామా పూర్తి చేసి చంద్రమౌళి, శ్రీను తిరిగి చింతపల్లి బయలుదేరారు. జీప్ లోపల సైలెన్స్ ఉంది, కానీ చంద్రమౌళి మెదడులో మాత్రం ఆలోచనల తుఫాను నడుస్తోంది. కనకరాజు చనిపోయాడు…
అంటే ఆ రాత్రి లావణ్యతో గార్డెన్లో మాట్లాడింది, రవిని హత్య చేసింది కనకరాజు కాదని వంద శాతం నిర్ధారణ అయిపోయింది. మరి ఆ చీకటిలో ఉండే మనిషి ఎవరు? వాడిని కనిపెట్టడం ఎలా? చంద్రమౌళి సీట్లో వెనక్కి ఆనుకుని కళ్లు మూసుకున్నాడు.
“శ్రీనూ… ఒకసారి ఈ కేసు మొదటి నుండి రీవైండ్ చెయ్. హత్య జరగకముందు, జరిగిన తర్వాత… ఎవరెవరు ఏమేం స్టేట్మెంట్లు ఇచ్చారో లైన్ బై లైన్ మళ్లీ చెప్పు,” చంద్రమౌళి గంభీరంగా అన్నాడు.
శ్రీను డ్రైవ్ చేస్తూనే గుర్తు తెచ్చుకుంటూ చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. “సార్, మేనేజర్ బన్నీ వాస్ చెప్పిన దాని ప్రకారం… నిన్న రాత్రి రవికుమార్ గదిలోకి వెయిటర్ గ్రీన్ టీ పట్టుకెళ్లాడు. లావణ్య తలుపు సగం తీసి వెయిటర్ ని పంపించేసింది. ఆ తర్వాత 11:15 కి లావణ్య కారిడార్ లో ఫోన్ పట్టుకుని తిరిగింది, వెంటనే సర్వీస్ లిఫ్ట్ ఎక్కి కింద గార్డెన్ లో ఒక మగాడిని కలిసింది. ఇక లావణ్య చెప్పిన దాని ప్రకారం… భూపతి రెడ్డి ఫోన్ వచ్చినప్పటి నుండి రవికుమార్ కి మైగ్రేన్ వచ్చింది, బయటి వెలుతురు పడకుండా తలుపు వేసింది. కారిడార్ లో సిగ్నల్ లేక నెట్వర్క్ సెర్చ్ చేస్తూ కిందకి వెళ్తే అక్కడ ఆ చీకటి మనిషి కనిపించాడు. వాడు ‘ఇక్కడ సిగ్నల్స్ రావు, మేనేజర్ ని పిలుస్తా’ అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు. ఇవీ సార్ మన దగ్గరున్న స్టేట్మెంట్లు.”
చంద్రమౌళి కళ్లు మూసుకునే ఆ మాటలన్నింటినీ మెదడులో విశ్లేషించడం మొదలుపెట్టాడు. లావణ్య మాటలు… బన్నీ వాస్ మాటలు… సీసీటీవీ విజువల్స్… కనకరాజు చావు… వైఫై నెట్వర్క్… అన్నీ ఒకదానికొకటి ముడిపడుతూ, విడిపోతున్నాయి. జీప్ హైవే హెడ్లైట్ల వెలుతురులో ముందుకు సాగుతోంది. అకస్మాత్తుగా చంద్రమౌళి కళ్లు తెరిచాడు. అతని ముఖంలో ఒక విపరీతమైన ఎక్సైట్మెంట్ కనిపించింది.
“దొరికాడు శ్రీనూ!” చంద్రమౌళి సీట్లోంచి ముందుకు జరిగి గట్టిగా అరిచాడు.”ఎవరు సార్?” శ్రీను బ్రేక్ వేయబోయినంత పని చేశాడు.”ఆ చీకటి మనిషి! మన మెదడు ఇంతకాలం తప్పుడు దారిలో వెతికింది శ్రీనూ. మనం కనకరాజు సెల్ నెట్వర్క్ సెర్చ్ చేశాం, వాడు హైదరాబాద్ లో ఉన్నాడని తేలింది. కానీ మనం అసలైన పాయింట్ మిస్ అయ్యాం. ఆరోజు రాత్రి, ఆ టైమ్లో… లావణ్య సిగ్నల్స్ లేవని కారిడార్ లో, గార్డెన్ లో తిరుగుతున్నప్పుడు… ఆమె చుట్టుపక్కల ఏ నెట్వర్క్ యాక్టివ్గా ఉందో మనం కనిపెట్టాలి! లావణ్య ఫోన్ లో నెట్వర్క్ సెర్చ్ మోడ్ ఆన్ లో ఉందంటే… ఆ రిసార్ట్ టవర్ పరిధిలో ఏ మొబైల్ సిగ్నల్స్ అయితే యాక్టివ్గా ఉన్నాయో, వాటన్నింటి డంప్ డేటా (Tower Dump Data) తీస్తే… సరిగ్గా అదే ఐదు నిమిషాల గ్యాప్ లో లావణ్య ఉన్న గార్డెన్ పరిసరాల్లో ఏ మొబైల్ నంబర్ మూవ్మెంట్ ఉందో తెలిసిపోతుంది. ఆ నంబర్ ఎవరిదో తేలితే… ఆ చీకటి మనిషి ఎవడో క్షణాల్లో తెలిసిపోతుంది!
“చంద్రమౌళి ఏ మాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా వెంటనే తన ఫోన్ తీసి CCIC (Cyber Crime Investigation Cell) ఆఫీసర్కి కాల్ చేశాడు. “హలో, నేను చింతపల్లి CI చంద్రమౌళిని మాట్లాడుతున్నా. అర్జంట్ కేస్. నిన్న రాత్రి 11:00 నుండి 11:30 మధ్యలో… సీధోని రిసార్ట్ లొకేషన్ టవర్ పరిధిలోని టవర్ డంప్ డేటా మొత్తం నాకు ఇప్పుడే కావాలి. ముఖ్యంగా లావణ్య అనే నంబర్ మూవ్మెంట్ ఉన్న ఆ ఐదు నిమిషాల గ్యాప్ లో… ఆ చుట్టుపక్కల రేడియస్లో యాక్టివ్గా ఉన్న నంబర్స్ లిస్ట్ ని ఫిల్టర్ చేసి నా వాట్సాప్కి పంపండి. రిసార్ట్ అడ్రస్, లావణ్య నంబర్ డీటెయిల్స్ ఇప్పుడే మెసేజ్ చేస్తున్నా. ఇట్స్ ఆన్ ఎమర్జెన్సీ!” అంటూ కాల్ ఎండ్ చేశాడు.
చంద్రమౌళి ముఖంలో కేసును క్లైమాక్స్కి తెచ్చాననే పట్టుదల స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
స్థలం: లోకల్ రైల్వే స్టేషన్.
ప్లాట్ఫారమ్ మీద ఉన్న మైకుల్లో నుండి మసక శబ్దంతో అనౌన్స్మెంట్ వినిపించడం మొదలైంది.“మే ఐ హావ్ యువర్ అటెన్షన్ ప్లీజ్… వైజాగ్ వెళ్లే ప్యాసింజర్ ట్రైన్ ఒకటో నెంబర్ ప్లాట్ఫారమ్ మీదికి వస్తోంది…” అంటూ రైల్వే అనౌన్స్మెంట్ వరుసగా మూడుసార్లు స్టేషన్ అంతా ప్రతిధ్వనించింది.
సరిగ్గా మూడు నిమిషాల తర్వాత, చీకటిని చీల్చుకుంటూ భారీ శబ్దంతో ట్రైన్ ప్లాట్ఫారమ్ మీదికి వచ్చి ఆగింది. చక్రాల ఘర్షణ శబ్దం, ఇంజన్ హారన్ స్టే션을 కుదిపేశాయి. పిల్లర్ వెనుక దాక్కున్న రిసార్ట్ వెయిటర్ కళ్లు అస్సలు పక్కకి తిరగట్లేదు. అతని కళ్ల ముందే… ఆ నార్త్ ఇండియన్ కిల్లర్ గంగూభాయ్ నిదానంగా నడుచుకుంటూ వెళ్లి ట్రైన్ కంపార్ట్మెంట్ లోపలికి ఎక్కిపోయాడు.వెయిటర్ గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.
వాడు వణుకుతున్న చేతులతో తన జేబులోంచి ఫోన్ తీసి, చింతపల్లి పోలీస్ స్టేషన్కి కాల్ చేశాడు. రింగ్ వెళ్తోంది… ఒక్క సెకండ్… రెండు సెకన్లు… లోపల కానిస్టేబుల్ ఫోన్ ఎత్తాడు, “హలో, చింతపల్లి పిఎస్…” అని అవతలి నుండి స్వరం వినిపించింది.వెయిటర్ కంగారుగా గొంతు పెంచి, ” సార్… నేను సీధోని రిసార్ట్ వెయిటర్ని మాట్లాడుతున్నా. నిన్న రాత్రి రూమ్ నెంబర్ 207 కి నేను పాలు ఇస్తున్నప్పుడు కిటికీ నుండి దిగిన ఆ హంతకుడు ఇప్పుడు రైల్వే స్టేషన్లో…” అని వాడు పూర్తి చేసేలోపే… ఫోన్ లో స్పీకర్ అటు ఇటు అవుతూ ‘బీప్ బీప్’ అని శబ్దం వచ్చింది. సరైన సిగ్నల్ లేకపోవడం వల్ల కాల్ ఆటోమేటిక్గా ఎండ్ అయిపోయింది!
వెయిటర్ ముఖం ఒక్కసారిగా తెల్లబడిపోయింది. గుండె గొంతుకలోకి వచ్చినంత పని అయింది.”అయ్యో దేవుడా… ఇప్పుడు చూసి కట్ అయిందేంటి! ఛ్… దరిద్రపు సిగ్నల్!” అని వాడు పిచ్చెక్కినట్టు ఫోన్ స్క్రీన్ని చూస్తూ, చేతులు వణుకుతుండగా మళ్లీ నంబర్ డయల్ చేయడానికి ట్రై చేశాడు. కానీ స్క్రీన్ మీద ‘నో నెట్వర్క్’ అని చూపిస్తోంది.
వాడు కంగారుగా ఫోన్ని గాల్లోకి ఎత్తుతూ ప్లాట్ఫారమ్ మీద అటు ఇటు నడిచాడు.సరిగ్గా అదే సమయంలో… ట్రైన్ కదలడానికి లాంగ్ వీజిల్ వినిపించింది. చక్రాలు నెమ్మదిగా కదులుతున్న చప్పుడు మొదలైంది. ఆ శబ్దం వినబడగానే వెయిటర్ కడుపులో తిప్పేసినట్టు అయింది. చేతిలో ఫోన్ పట్టుకుని, కళ్లముందే హంతకుడు పారిపోతున్నాడే అనే విపరీతమైన భయం, ఆందోళన వాడి ముఖంలో స్పష్టంగా కనిపించాయి.ఇక లాభం లేదనుకుని వాడు ఫోన్ని జేబులో పడేసి, కంగారుగా ప్లాట్ఫారమ్ మీదున్న రైల్వే పోలీస్ స్టేషన్ వైపు పరిగెత్తాడు. ఎలాగైనా అక్కడున్న పోలీస్ టీమ్ను కలిసి ఆ హత్య స్టోరీ చెప్పి గంగూభాయ్ని పట్టించాలని వాడు స్టేషన్ లోపల, ప్లాట్ఫారమ్ అంతా కళ్లల్లో ఒత్తులు వేసుకుని పోలీసుల కోసం వెతకడం మొదలుపెట్టాడు.
కానీ ఆ అర్ధరాత్రి వేళ ప్లాట్ఫారమ్ మీద ఏ ఒక్క పోలీస్ కూడా కనిపించలేదు.ఇంతలో ట్రైన్ స్పీడందుకుని ప్లాట్ఫారమ్ దాటి కదిలిపోతోంది. చక్రాల శబ్దం పెరిగిపోతోంది. కంగారుగా వెయిటర్ పోలీసుల కోసం వెతుకుతాడు. అలా వెతుకుతున్న ప్రాసెస్ లో… ప్లాట్ఫారమ్ చివరన ఉన్న పాత పబ్లిక్ రెస్ట్ రూమ్ (Rest room) వైపు నడిచాడు.
బాలా బహుశా పోలీసులు లోపల ఏమైనా ఉన్నారేమో అని కంగారుగా రెస్ట్ రూమ్ లోపలికి అడుగుపెట్టాడు. లోపల లైట్ మసకగా వెలుగుతోంది, ట్యాప్ నుండి నీళ్లు కారుతున్న శబ్దం తప్ప ఎవరూ లేరు.వెయిటర్ నిరాశగా వెనక్కి తిరగబోయాడు…సరిగ్గా అప్పుడు… వెనక నుండి ఒక నల్లటి నీడ నిశ్శబ్దంగా వచ్చింది. వెయిటర్ ఆ నీడను గమనించేలోపే… ఒక బరువైన ఇనుప రాడ్తో ఆ గుర్తుతెలియని వ్యక్తి వెయిటర్ తలపై చాలా బలంగా కొట్టాడు!ధభ్! అనే శబ్దంతో పాటు వెయిటర్ తల పగిలి రక్తం చిమ్మింది. వాడు కళ్లెదుటే చీకటి కమ్ముకొస్తుండగా, నోటి నుండి ఒక్క కేక కూడా రాకుండా నేలపై కుప్పకూలిపోయాడు. రెస్ట్ రూమ్ టైల్స్ మీద రక్తం మెల్లగా పాకడం మొదలైంది.
Leave a Reply