📖 అన్నీ కథలు

అనూష సోఫాలో తలదించుకుని కూర్చుంది. సరోజ కిటికీ దగ్గర నిలబడి బయటికి చూస్తోంది. కాసేపటి క్రితం తెలిసిన నిజం ఇంకా ఆమె మనసును వదలడం లేదు.

అంతలో గ్లాస్ టేబుల్‌పై ఉన్న ఫోన్ మోగింది.స్క్రీన్‌పై…”కిరణ్ My Son”అని కనిపించింది.

అది చూడగానే అనూష కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లు తిరిగాయి. సరోజ ఫోన్ దగ్గరకు వచ్చేలోపే కాల్ కట్ అయింది. వెంటనే రెండోసారి ఫోన్ మోగింది.

సరోజ కాల్ లిఫ్ట్ చేసింది.”హలో నాన్న… చెప్పు.”

“అమ్మ… ఫోన్ ఎందుకు ఎత్తలేదు? ఏం చేస్తున్నావ్?” అన్నాడు కిరణ్.

“అయ్యో నాన్న… చిన్న పనిలో ఉన్నా. అందుకే ఎత్తలేకపోయా.” అంటూ సరోజ స్పీకర్ ఆన్ చేసింది.

“సరే… ఇంతకీ అనూష ఎక్కడుంది? ఫోన్ చేస్తే తీయడం లేదు.”

“రేష్మ అని ఓ అమ్మాయి వచ్చింది నాన్న. తన ఫ్రెండ్ అంట. ఇద్దరూ బయటికి వెళ్లారు. ఫోన్ మాత్రం ఇక్కడే హాల్‌లో పెట్టి వెళ్లింది. ఏమైంది… ఏమైనా చెప్పాలా తనకి?”

“రేష్మా? హ్మ్… వెళ్లి ఎంతసేపైంది?” అని కిరణ్త అన్నాడు.

అనూష తన వేళ్లతో ‘అరగంట’ అని సైగ చేసింది.

“ఓ అరగంట అయిందిలే నాన్న. ఏదైనా అర్జెంట్ విషయమా?”

కొన్ని క్షణాలు కిరణ్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా అన్నాడు.”అమ్మ… నీకొక విషయం చెబుతా. మారెక్ అని ఒకడు నాకు కాల్ చేశాడు. క్రాకోలో స్పా సెంటర్ నడుపుతున్నానన్నాడు. అనూష అక్కడ పనిచేసిందని కూడా చెప్పాడు.”

సరోజ గుండె ఒక్కసారి బరువెక్కింది. అయినా బయటకు మాత్రం ఏమీ తెలియనట్టే…”అదేనా నాన్న… ఇంకేం చెప్పిండు?” అని అడిగింది.

“చెప్పాలనుకున్నాడు. కానీ అప్పుడే మా బోర్డ్ మీటింగ్ స్టార్ట్ అయింది. నేను కాల్ కట్ చేశా. తర్వాత చేశాను… స్విచ్ ఆఫ్ వచ్చింది.”ఒక్క క్షణం ఆగి మళ్లీ అన్నాడు.”అమ్మ… ఒక విషయం మాత్రం గుర్తుపెట్టుకో.” “ఎవడో ఫోన్ చేసి ఏదో చెప్పాడని నా భార్యను నేను అనుమానించను. అనూష మీద నాకు నమ్మకం ఉంది. తను ఏ పని చేసినా, ఏ పరిస్థితిలో చేసినా… దాని వెనక ఒక కారణం ఉంటుందని నేను నమ్ముతున్నా.”

ఆ మాటలు విన్న అనూష తల మరింత వాలిపోయింది.

సరోజ ఆమె వైపు చూసింది.”నాన్న… రాముడు అంతటివాడే లోకం మాటలు విని సీతమ్మను పరీక్షించాడు. కానీ నువ్వు నీ భార్యను నమ్ముతున్నావంటే… నీ మనసు ఎంత పెద్దదో అర్థమవుతోంది.” అంది.

కానీ మనసులో ఇలా అనుకుంది. “నాన్న… నిన్ను మంచోడిగా పెంచినందుకు ఇప్పుడే భయమేస్తుంది. ఎదుటివాళ్లను ఇంత గుడ్డిగా నమ్మే మనసు కూడా మంచిది కాదురా.”

అప్పుడే…”Kiran… Come to the board meeting room.”అంటూ రీటా అక్కడికి వచ్చింది.

“అమ్మ… నేను తర్వాత చేస్తా.”

“సరే నాన్న… కానీ మారెక్ మళ్లీ ఫోన్ చేస్తే, ఈసారి పూర్తిగా విను.”

“అలాగే అమ్మ. బై.”కాల్ కట్ అయింది.

సరోజ నెమ్మదిగా ఫోన్‌ను టేబుల్ మీద పెట్టింది. అనూష లేచి రెండు అడుగులు వేసింది. సరోజ దగ్గరకు వచ్చి ఒక్కసారిగా ఆమె కాళ్లపై పడిపోయింది.”అత్తయ్యా… నన్ను క్షమించండి…” అంటూ బోరున ఏడ్చింది.

సరోజ మూడు క్షణాలు అలాగే నిలబడి ఉంది. ఆ తర్వాత వంగి అనూష భుజాలు పట్టుకుని లేపింది.ఆమె కళ్లపై కారుతున్న కన్నీళ్లను చీర కొంగుతో తుడిచింది. పక్కనే సోఫాలో కూర్చోబెట్టి, ఆమె తలపై చేయి వేసింది.”ఇప్పుడేం మాట్లాడకు అనూష… ముందు ఏడుపు ఆపు.” అంది మెల్లగా.

అంతే…ఆ మాటతో అనూష ఇంకా గట్టిగా ఏడ్చేసింది.

లండన్ – అర్ధరాత్రి 10:00 గంటలు

బోర్డ్ మీటింగ్ విజయవంతంగా పూర్తవడంతో కంపెనీ ఏర్పాటు చేసిన పార్టీలో కొద్దిసేపు గడిపిన కిరణ్, అలసటతో ఇంటికి చేరుకున్నాడు.బట్టలు కూడా మార్చుకోకుండా మంచంపై వాలిపోయాడు.

కొద్దిసేపటికే గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.అప్పుడే బెడ్‌సైడ్ టేబుల్‌పై ఉన్న అతని మొబైల్ ఫోన్ వెలిగింది.

Incoming Call+48…స్క్రీన్‌పై పోలాండ్ దేశ కోడ్ కనిపిస్తోంది.

మారెక్ నుంచి కాల్ వస్తోంది.గదిలో ఫోన్ శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది.కానీ గాఢ నిద్రలో ఉన్న కిరణ్‌కు అది వినిపించలేదు.

తన చేతికున్న రబ్బర్ బ్యాండ్ తీసి, చేతి గుడ్డతో రక్తాన్ని ఒత్తి పట్టి… స్కూల్ ఆయా కారంతో కడుగుతానన్నా వినకుండా, లావణ్యను తన భుజాల మీద మోసుకుంటూ పిహెచ్‌సి సెంటర్‌కి తీసుకెళ్లింది.

ఆ రోజు డాక్టర్ కుట్లు వేస్తుంటే లావణ్య కంటే రమ్యనే ఎక్కువగా ఏడ్చింది. దెబ్బ లావణ్యకి తగిలితే, ఆ నెత్తుటి చార రమ్య గుండెల్లో ఇంకిపోయింది. ‘స్నేహం’ అనే పదానికి రూపం ఉంటే అది రమ్యే అని లావణ్యకి ఆ రోజే అర్థమైంది.

స్కూల్ రోజుల్లోనే వాళ్ల కలలు రూపుదిద్దుకున్నాయి.

స్కూల్లో లెక్కల మాస్టారు సరిగ్గా పాఠం చెప్పకపోతే… సాయంత్రం ఆటల సమయం వదిలేసి, తోటి పిల్లలందరినీ కూర్చోబెట్టుకుని లావణ్య బోర్డు మీద సుద్దముక్కతో పాఠాలు చెప్పేది. ఎదుటివారికి నేర్పించడంలో, ఆ పిల్లల కళ్లలో వెలుగు చూడటంలో లావణ్య ఆనందం వెతుక్కునేది. అందుకే లావణ్య టీచర్ అయింది.

కానీ రమ్య అలా కాదు. క్లాసులో ఏ అన్యాయం జరిగినా సరే తట్టుకునేది కాదు. హెడ్‌మాస్టర్ ముందు కూడా ధైర్యంగా నిలబడి నిజం చెప్పేది. “సమాజంలో అమాయకులకు అన్యాయం జరగకూడదు లావణ్యా… అందుకే నేను నల్లకోటు వేసుకోవాలి, న్యాయం వైపు నిలబడాలి” అని పదో తరగతిలోనే చెప్పింది. చెప్పినట్టే లాయర్ అయింది.

అలాంటి రమ్య… ఈ రోజు తన ప్రాణస్నేహితురాలు లావణ్య భర్త రవికుమార్ హత్య వెనుక ఉన్న రాక్షసులను బయటకు తీయడానికి, లావణ్యకి న్యాయం చేయడం కోసం వచ్చి ఆసుపత్రి ఐసియు బెడ్‌పై చావు అంచుల వరకు వెళ్లి వచ్చింది.

అప్పుడే కారిడార్‌లో అడుగుల శబ్దం వినబడింది. స్టేషన్ నుంచి తిరిగి వచ్చిన కానిస్టేబుల్ శ్రీను, లావణ్య దగ్గరకు వచ్చాడు.

“లావణ్య గారు… రాత్రి దాడి చేసిన ఆ నకిలీ వార్డ్ బోయ్‌ని స్టేషన్‌లో మా స్టైల్ లో విచారించాం. వాడు నిజం చెప్పేశాడు” అన్నాడు శ్రీను.

లావణ్య జ్ఞాపకాల నుంచి బయటకు వచ్చి, “ఏం చెప్పాడు శ్రీను గారు?” అని అడిగింది.

“వాడిని పంపింది భూపతి రెడ్డి మనుషులే. విక్టరీ క్లబ్‌లో దొరికిన ఆ పెన్‌డ్రైవ్ ఎక్కడుందో రమ్య మేడమ్‌కి తెలుసని… ఆమె కళ్లు తెరిచి పోలీసులకు ఆ విషయం చెప్పకముందే ఆక్సిజన్ మాస్క్ పీకి చంపేయమన్నారట. అదృష్టవశాత్తూ మీరు సమయానికి కాపాడారు” అన్నాడు శ్రీను.

అదే సమయంలో రమ్య ఉన్న ఐసియు గది లోపల ఈసిజి బీప్ శబ్దం మారింది. లోపల రమ్య మెల్లగా కళ్లు తెరవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.. రమ్య మెల్లగా కళ్లు తెరిచి, లావణ్య వైపు చూసి నీరసంగా నవ్వింది.

“రమ్యా…” లావణ్య ఆమె చెయ్యి పట్టుకుంది.

రమ్య నోటి మీద ఉన్న మాస్క్ కింద నుంచి సన్నటి గొంతుతో అంది:”లావణ్యా… పెన్‌డ్రైవ్…”

“నువ్వేమీ మాట్లాడకు రమ్యా, ప్రశాంతంగా ఉండు” అంది లావణ్య.

రమ్య కష్టపడుతూ శ్వాస తీసుకుంటూ శ్రీను వైపు చూసింది. “శ్రీనూ… ఆ రోజు విక్టరీ క్లబ్ మేనేజర్ ఆఫీస్ రూమ్‌లో బన్నీ వాస్, అతని మనుషులు నా మీద దాడి చేసినప్పుడు… నా చేతిలో ఉన్న పెన్‌డ్రైవ్ జారి అక్కడున్న రౌండ్ టేబుల్ కింద పడిపోయింది. అది వాళ్లు చూడలేదు… ఆ పెన్‌డ్రైవ్ అక్కడే ఉంది!”

శ్రీను కళ్లు ఒక్కసారిగా పెద్దవయ్యాయి. “సరే మేడమ్, మీరు అసలు కంగారుపడకండి. నేను ఇప్పుడే వెళ్లి ఆ పెన్‌డ్రైవ్ స్వాధీనం చేసుకుంటాను” అని చెప్పి శ్రీను వేగంగా బయటికి పరుగెత్తాడు. లావణ్య రమ్య దగ్గరే ఉండిపోయింది.

అర్ధగంట తర్వాత… విక్టరీ క్లబ్‌కి చేరుకున్న శ్రీను, మేనేజర్ రూమ్‌లోకి వెళ్లాడు. రమ్య చెప్పినట్టే అక్కడ ఉన్న రౌండ్ టేబుల్ కింద వెతికి, డస్ట్ పట్టిన ఆ నల్లటి పెన్‌డ్రైవ్‌ను చేతిలోకి తీసుకున్నాడు!

శ్రీను ముఖంలో గెలుపు నవ్వు కనిపిస్తుండగా… సైలెన్సర్ అమర్చిన పిస్టల్ నుంచి వచ్చిపడిన బుల్లెట్ తల వెనుక నుంచి దూసుకెళ్లింది.

అతని శరీరం ముందుకు తూలి నేలపై కుప్పకూలింది.చివరి క్షణంలో కళ్లు తెరిచి వెనక్కి చూశాడు.

పిస్టల్ పట్టుకుని నిలబడి ఉన్న వ్యక్తిని చూసి అతను ఆశ్చర్యపోయాడు.