మరుసటి రోజు ఉదయం ఎనిమిది గంటలు.
సాధారణంగా తెల్లవారుజామునే లేచే అనూష, ఆ రోజు ఇంకా గది తలుపు కూడా తీయలేదు.
సరోజ బెడ్రూమ్ తలుపు దగ్గరకు వచ్చి మెల్లగా తట్టింది.
“అనూషా…”
లోపల నుంచి కాసేపటికి తలుపు తెరుచుకుంది. చెదిరిపోయిన జుట్టు, రాత్రి నిద్రలేక ఎర్రబడిన కళ్లతో అనూష నిలబడి ఉంది.
“ఏమైంది? ఇంకా లేవలేదు ఈరోజు?” అని సరోజ అడిగింది.
“ఏం లేదు అత్తయ్యా… కొంచెం తలనొప్పిగా ఉంది.”
సరోజ కాసేపు ఆమె మొహం చూసింది.
“సరే… ముందు బ్రష్ చేసుకుని రా. కాఫీ చేసి ఇస్తా.”
“వద్దు అత్తయ్యా. రెండు నిమిషాల్లో నేనే వచ్చి టిఫిన్ చేస్తాను.”
“అవసరం లేదు. ఈరోజు నువ్వు రెస్ట్ తీసుకో. టిఫిన్ సంగతి నేను చూసుకుంటా.” అంతే అని వెనక్కి తిరిగి వంటగది వైపు నడిచింది.
తలుపు మూసిన వెంటనే అనూష మెల్లగా నిట్టూర్చింది. రాత్రంతా కంటిమీద కునుకు లేకపోవడంతో, తలనొప్పి కంటే మనసులోని భయమే ఆమెను ఎక్కువగా అలసిపోయేలా చేసింది.
సరోజ వంటగదిలో టిఫిన్ పనిలో పడిపోయాక, అనూష నెమ్మదిగా తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకుంది.
మంచం మీద ఉన్న ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకుంది.
కొద్దిసేపు అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయింది.
నిన్న వచ్చిన ఆ మూడు మిస్డ్ కాల్స్… ఆ తర్వాత వచ్చిన బెదిరింపు… ఏదీ మనసులో నుంచి పోవడం లేదు.
ఫోన్ అన్లాక్ చేసి, కాంటాక్ట్స్లో లేని నంబర్ల జాబితా తెరిచింది.
ఆ +44 నంబర్ కనిపించగానే చేయి ఆగిపోయింది.
“బ్లాక్ చేసేస్తే… నిజంగానే వదిలేస్తాడా?”
తనలో తానే గొణుక్కుంది.
వెంటనే మరో ఆలోచన వచ్చింది.
“వదిలేసే మనిషి అయితే… ఇంతవరకు వచ్చేవాడు కాదు.”
ఫోన్ స్క్రీన్ ఆఫ్ చేసి మంచం మీద పెట్టేసింది.
కొన్ని క్షణాలు అలాగే కూర్చుంది.
ఏం చేయాలో ఆమెకు అర్థం కావడం లేదు. కిరణ్కి చెప్పాలా… లేక ఈ సమస్యని తనే ఎదుర్కోవాలా… రెండింట్లో ఏదీ ఆమెకు సులభంగా అనిపించడం లేదు.
అదే రోజు… లండన్.
లంచ్ బ్రేక్లో కిరణ్ ఫోన్ తీసుకుని అనూషకి మెసేజ్ పెట్టాడు.
“ఏం చేస్తున్నావ్?”
కొన్ని నిమిషాల తర్వాత రిప్లై వచ్చింది.
“ఏం లేదు.”
అంతే.
కిరణ్ మళ్లీ టైప్ చేశాడు.
“బోర్ కొడుతుందా?”
“కొంచెం.”
ఆ రెండు మెసేజ్లు చదివాక అతను ఫోన్ స్క్రీన్నే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
మామూలుగా అయితే అనూష ఒక ప్రశ్న అడిగితే, మరో నాలుగు మాటలు కూడా జోడించేది.
“నువ్వు తిన్నావా?”
“ఆఫీస్ ఎలా ఉంది?”
“ఈరోజు పని ఎక్కువా?”
ఇలా.
కానీ ఈరోజు…
ప్రతి సమాధానం ఒక్క మాటతోనే ముగుస్తోంది.
కిరణ్ కొద్దిసేపు ఆలోచించి టైప్ చేశాడు.
“అంతా ఓకేనా?”
అవతల నుంచి రిప్లై రావడానికి రెండు నిమిషాలు పట్టింది.
“ఓకే.”
ఆ ఒక్క మాటే కిరణ్ మనసులో ఇంకా ఎక్కువ సందేహాన్ని పెంచింది.
ఆ రాత్రి…
సరోజ ప్లేటులో అన్నం వడ్డించుకుని డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చుంది.
అనూష కూడా వచ్చి ఎదురుగా కూర్చుంది.
ఇద్దరూ మౌనంగానే తినడం మొదలుపెట్టారు.
సరోజ మధ్యలో ఒక్కసారి అనూష ప్లేట్ వైపు చూసింది.
“ఇంతేనా తినేది?”
అనూష తలెత్తి చూసింది.
“చాలు, ఆకలి లేదు అత్తయ్యా.”
“ఉదయం కూడా సరిగ్గా తినలేదు.”
” తలనొప్పి ఇంకా తగ్గలేదు, అందుకే తినబుద్ధి కవ లేదు.”
సరోజ ఇంకేమీ మాట్లాడలేదు.
తన ప్లేట్ ఖాళీ చేసి లేచింది.
“సారిడాన్ టాబ్లెట్ వేసుకుని పడుకో.”
“సరే అత్తయ్యా.”
సరోజ ప్లేట్ తీసుకుని కిచెన్లో పెట్టి, అక్కడి నుంచి నేరుగా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది.
అనూష మాత్రం ఇంకో ముద్ద నోట్లో వేసుకోవాలని ప్రయత్నించింది.
కాలేదు, చేయి కడిగేసి తన గదికి వెళ్ళిపోయింది.
గదిలోకి వెళ్లిన అనూష మంచం మీద కూర్చుంది.
ఫోన్ తీసి WhatsApp తెరిచింది.
Kaisa పేరు మీద వేళ్లు ఆగిపోయాయి.
“చెప్పేస్తే…”
అనిపించింది.
వెంటనే తల ఊపుకుంది.
“చెప్పి ఏం లాభం? అక్కడి నుంచి ఆమె ఏం చేయగలదు?”
మరోసారి ఆ చాట్ ఓపెన్ చేసింది.
Call బటన్ మీద బొటనవేలు ఆగి… మళ్లీ వెనక్కి తీసుకుంది.
చివరికి ఫోన్ లాక్ చేసి పక్కన పెట్టేసింది.
Leave a Reply