స్థలం: కేజీహెచ్ హాస్పిటల్ – ఐసీయూ కారిడార్ – మధ్యాహ్నం 2:15 గంటలు
ఐసీయూ కారిడార్లోని ఇనుప బెంచ్ మీద కానిస్టేబుల్ శ్రీను ఒరిగి కూర్చున్నాడు. యూనిఫాం మీద ఎండిపోయిన రక్తపు మరకలు ఇంకా అలాగే ఉన్నాయి. కళ్ల కింద నల్లటి మచ్చలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. రాత్రి నుంచి ఒక్క నిమిషం కంటి మీద కునుకు లేదు.ఐసీయూ తలుపు మీద వెలుగుతున్న ఎర్రటి లైట్ వైపు చూస్తూనే ఉన్నాడు.
అప్పుడే కారిడార్ చివర నుంచి సివిల్ డ్రెస్సులో కానిస్టేబుల్స్ రాము, వెంకట్ వచ్చారు.రాము దగ్గరికి వచ్చి శ్రీను భుజం మీద చేయి వేశాడు.
“రేయ్ శ్రీనూ… డాక్టర్స్ ఏమన్నారు?”
శ్రీను నెమ్మదిగా తలెత్తాడు.”ఆ రాము… సార్ లోపల ప్రాణాలతో పోరాడుతున్నారు.”
ఒక్క క్షణం ఆగి…వెంకట్ మధ్యలో అన్నాడు. “లాయర్ రమ్య పరిస్థితీ ఎలా ఉంది?.”
“ఆపరేషన్లు పూర్తయ్యాయి… కానీ స్పృహ వస్తే తప్ప ఏమీ చెప్పలేమంటున్నారు.”శ్రీను గొంతు భారమైంది.”సార్… నన్ను నమ్మి బన్నీ వాస్ని వెంబడించమన్నారు. కానీ ఆమెను కాపాడలేకపోయానేమో అనిపిస్తోంది.”
రాము వెంటనే అతని భుజం గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.”అలా అనకు రా.”
“ఆ స్పీడ్లో వెళ్తున్న కారును అంత దూరం ఒక్కడివే వెంటాడావు. యాక్సిడెంట్ అయిన వెంటనే అందరినీ బయటికి తీసి హాస్పిటల్కు చేర్చావు. నువ్వు లేకపోతే వాళ్లు అక్కడికక్కడే చనిపోయేవాళ్లు.”
వెంకట్ కూడా తల ఊపాడు.”ఎస్పీ గారే ఇప్పుడే చెప్పి వెళ్లారు. ‘శ్రీను లాంటి మనిషి మన డిపార్ట్మెంట్లో ఉండడం, నిజంగా మనకు గర్వం.’ అని.”
శ్రీను ఏమీ మాట్లాడలేదు.రాము చేతిలో ఉన్న కవర్ బెంచ్ మీద పెట్టాడు.”ఇందులో బట్టలు ఉన్నాయి. రూంకి వెళ్లి స్నానం చేసి, ఏదైనా తిని, రెండు గంటలు పడుకో.”
“రేపు మార్నింగ్ డ్యూటీకి మళ్లీ నువ్వే రావాలి.”శ్రీను వెంటనే తల అడ్డంగా ఊపాడు.”నేను వెళ్లను. సార్ కళ్లు తెరిచే వరకు నేనే ఇక్కడ ఉంటాను.”
రాము నవ్వాడు.”అది ఎస్పి ఆర్డర్ రా. ఇక్కడ మేముంటాము, ఏమైనా అయితే వెంటనే ఎస్పీ గారికి ఫోన్ చేస్తాం.”
శ్రీను ఇంకా సందేహంగానే ఐసీయూ తలుపు వైపు చూశాడు.అంతలో ఓ వార్డ్ బాయ్ ట్రాలీ తోసుకుంటూ ఐసీయూ లోపలికి వెళ్లబోయాడు.
రాము అతన్ని ఒక్కసారి గమనించాడు.”ఒక్క నిమిషం ఆగు.. నీ ఐడి కార్డు చూపించు?” అని రాము అడిగాడు.
వార్డ్ బాయ్ ఏమాత్రం తడబడకుండా జేబులో నుంచి డ్యూటీ కార్డు చూపించాడు.”నైట్ షిఫ్ట్ స్టాఫ్ సార్.”
వెంకట్ వెంటనే అన్నాడు.”సరే… ఉదయం నుంచి షిఫ్ట్లు మార్చారు కదా. కొత్త వాళ్లే ఉంటారు. వెళ్లనివ్వు.”
రాము మరోసారి అతని ముఖం చూసి…”సరే… వెళ్లు.”అన్నాడు.
వార్డ్ బాయ్ నెమ్మదిగా తల వంచి ఐసీయూ లోపలికి వెళ్లిపోయాడు.
శ్రీను చివరిసారి ఐసీయూ తలుపు వైపు చూసి…”రమ్య మేడమ్ గది వైపు కొంచెం కన్నేసి ఉంచండి. బన్నీ వాస్ మనుషులు ఏమైనా ప్రయత్నించొచ్చు.”
అన్నాడు.
“నువ్వు టెన్షన్ పడకు.”అన్నాడు రాము.
శ్రీను నెమ్మదిగా కారిడార్ దాటి వెళ్లిపోయాడు.
మంచం మీద నిశ్చలంగా పడుకుని ఉంది.ముఖానికి ఆక్సిజన్ మాస్క్.చేతికి ఐవీ లైన్లు.ఈసీజీ మానిటర్పై ఆకుపచ్చ గీతలు నెమ్మదిగా కదులుతున్నాయి.
(రమ్య కల…)
చీకటితో కప్పబడిన పాత విక్టరీ క్లబ్.చుట్టూ భయంకరమైన నిశ్శబ్దం.చేతిలో టార్చ్ పట్టుకుని రమ్య ఒంటరిగా నడుస్తోంది.”ఆ పెన్డ్రైవ్ దొరికితే… భూపతి రెడ్డి అంతం.”అని తనలో తానే అనుకుంది.
పాత టేబుల్ కింద దుమ్ముతో కప్పబడి ఏదో మెరుస్తోంది. టార్చ్ వెలుతురు అక్కడ పడింది. సిల్వర్ రంగు పెన్డ్రైవ్. రమ్య కళ్లల్లో ఆనందం మెరిసింది.”దొరికింది…”అని ముందుకు అడుగు వేసింది.
కానీ…ఒక్కసారిగా ఊపిరి బిగుసుకుంది.మరొక అడుగు…ఇంకా ఊపిరి అందలేదు. ఆమె గట్టిగా శ్వాస తీసుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. గాలి మాత్రం లోపలికి రావడం లేదు. గొంతు బిగుసుకుపోతోంది.చేతులు మెడవైపు వెళ్లాయి.
(వాస్తవ ప్రపంచం…)
అదే సమయంలో…ఐసీయూలోని లైట్లు మసకగా వెలుగుతున్నాయి.వార్డ్ బాయ్ యూనిఫాం వేసుకున్న ఆ వ్యక్తి నెమ్మదిగా రమ్య మంచం దగ్గరకు వచ్చాడు. ఒక్కసారి చుట్టూ చూశాడు. ఎవరూ లేరు. మెల్లగా ఆమె ముఖానికి ఉన్న ఆక్సిజన్ మాస్క్ను పక్కకు జరిపాడు. తర్వాత ప్లాస్టిక్ గ్లౌజ్ వేసుకున్న చేతిని…ఆమె ముక్కు, నోరు మీద బలంగా అదిమిపట్టాడు.
రమ్య శరీరం ఒక్కసారిగా కంపించింది.మానిటర్ మీద గుండె స్పందన వేగంగా మారింది.
బీప్… బీప్… బీప్…అని మొదలైన శబ్దం…
క్షణక్షణానికి మరింత వేగంగా మారసాగింది.
Leave a Reply