రహస్య కోడలు – ఎంగేజ్మెంట్ రోజు (భాగం6)

పురోహితుడు మంత్రాలు చదువుతుండగా, ఉంగరాల మార్పిడి జరిగింది. కిరణ్ ఉత్సాహంగా, చేతులు కొంచెం కూడా వణకకుండా అనూష వేలికి ఉంగరం తొడిగాడు, చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళు చప్పట్లు కొట్టారు, కొందరు శంఖం ఊదారు సంప్రదాయం ప్రకారం.


సరోజ అనూష దగ్గరికి వచ్చి, “నిన్న రాత్రి కాల్ మధ్యలో కట్ అయిపోయింది, ఏం చెప్తున్నావో అర్థం కాలేదు,” అని మామూలుగా అంటే, అనూష గుండె ఒక్క క్షణం ఆగినంత పనైంది.

“ఆ… తర్వాత చెప్తా అత్తయ్యా, ఇప్పుడు చాలామంది ఉన్నారు కదా,” అని తప్పించుకుంది, నవ్వు మొహంలో ఉంచుకుంటూనే లోపల భయం దాచిపెడుతూ.


సరోజ ఏమీ అనుమానించకుండా తలూపి, వేరే బంధువులతో మాట్లాడటానికి వెళ్ళిపోయింది. అనూష నిట్టూర్చింది, కానీ ఈ ప్రశ్న ఎప్పటికీ వదలదని ఆమెకి తెలుసు.


రామారావు వీల్‌చైర్ ముందు భాగంలో కూర్చుని ఈ దృశ్యం చూస్తూ, కళ్ళలో ఆనందభాష్పాలు ఆపుకోలేకపోయారు.
“అమ్మాయ్, జాగ్రత్తగా ఉండు కొత్త కుటుంబంలో,” అనూష చేయి పట్టుకుని చెప్పారు, గొంతు వణుకుతూ.

“నాన్నా, నేను దూరం వెళ్ళిపోవడం లేదు కదా, ఇక్కడే ఉంటాను నీ దగ్గరే,” అంది అనూష, తండ్రి కళ్ళలో నీళ్ళు చూసి తనూ కంట తడి పెట్టుకుంటూ – ఈ ఒక్క క్షణం మాత్రం ఆమె భయం పక్కకి తప్పుకుని, నిజమైన భావోద్వేగం పైకి వచ్చింది.


చుట్టూ బంధువులు, పొరుగువాళ్ళు అభినందనలు చెప్తుంటే, తులసమ్మ అందరికీ స్వీట్లు పంచుతూ కళ్ళు తుడుచుకుంది సంతోషంతో. చిన్న ఫంక్షన్ అయినా, ఆ ఇంట్లో నిండిన ప్రేమ, సందడి పెద్ద పెళ్ళిల్లా అనిపించింది అందరికీ.


నిశ్చితార్థం తర్వాత సరోజ కొందరు బంధువులకి విషయం చెప్పింది. అనుకున్నట్టుగానే, మేనత్త లాంటి కొందరు “ఫ్యామిలీ బ్యాక్‌గ్రౌండ్ ఏంటి, డబ్బు ఎంత ఉంది వాళ్ళకి” అని ప్రశ్నలు వేశారు ఫోన్‌లో.

సరోజ ఈసారి తడబడలేదు. “వాళ్ళు మధ్యతరగతి కుటుంబం, మంచి విలువలు ఉన్నవాళ్ళు. అంతకుమించి నాకు ఏం తెలుసుకోవాల్సిన అవసరం లేదు, నా కొడుక్కి ఆ పిల్ల నచ్చింది, నాక్కూడా నచ్చింది.” ఫోన్ పెట్టేశాక కిరణ్‌తో చెప్పింది.
“నీకు తెలుసా, ఇలాంటి ప్రశ్నలు నేను ఎప్పుడో ఎదుర్కొన్నదాన్నే. ఇప్పుడు నేను వేరే వైపు నిలబడి సమాధానం చెప్తున్నా అంతే తేడా.”

కిరణ్‌కి ఆ మాటలో ఏదో దాగిన అర్థం అనిపించింది, కానీ అమ్మ వెంటనే విషయం మార్చేసింది.పెళ్ళి రోజు దగ్గరపడుతున్న కొద్దీ, సరోజ బిజీగా మారింది – ఏర్పాట్లు, బంధువులకి పిలుపులు, చీరలు కొనడం. ఒకరోజు రాత్రి, పెళ్ళి చీరల షాపింగ్ నుండి తిరిగి వచ్చాక, సరోజ కిరణ్‌తో కూర్చుని మాట్లాడింది.”నాన్నా, ఒక్క విషయం చెప్పాలి. నీకు తెలుసా, నేను కూడా మీ నాన్నని పెళ్ళి చూపుల్లోనే చూశాను, కానీ మా పెళ్ళికి ముందు ఒక్కసారి కూడా మాట్లాడలేదు మేమిద్దరం. మీ తరం చాలా లక్కీ, ఇష్టపడి పెళ్ళి చేసుకునే అవకాశం ఉంది.”

కిరణ్ ఆశ్చర్యంగా అమ్మ వైపు చూశాడు. “నీకు అప్పుడు భయం వేయలేదా అమ్మా, తెలియని మనిషిని పెళ్ళి చేసుకోవడం?”సరోజ ఒక్క క్షణం మౌనంగా ఉండి, తర్వాత చిన్నగా నవ్వింది, ఆ నవ్వులో ఏదో పాత జ్ఞాపకం దాగి ఉంది.

“వేసింది నాన్నా. చాలా భయం వేసింది. నాకు కూడా ఒకప్పుడు కష్టాలు ఉండేవి, పెళ్ళికి ముందు, పెళ్ళి తర్వాత కూడా – అవి ఇప్పటిదాకా ఎవరికీ చెప్పలేదు నేను.” ఆమె గొంతు కొంచెం వణికింది. “ఏదో ఒకరోజు చెప్తా నీకు, ఇప్పుడు కాదు,” అని మనసులో అనుకుంది, పైకి మాత్రం చెప్పలేదు.

కిరణ్ ఏమీ అడగలేదు, అమ్మ మొహంలో ఏదో బరువు చూసి. కానీ మనసులో ఆ మాట నాటుకుపోయింది – అమ్మ ఇంకేదో దాచుతోంది అని.

మూడు వారాల తర్వాత, రామారావు ఆరోగ్యం ఇంకొంచెం క్షీణించింది. డయాలసిస్ తర్వాత నీరసం ఎక్కువగా ఉంటోందని, నడవడం కష్టంగా మారుతోందని డాక్టర్లు చెప్పి, వీల్‌చైర్ వాడమని సూచించారు.

అనూష ఈ విషయం కిరణ్‌కి చెప్తూ కొంచెం బాధపడింది. “పెళ్ళి రోజు నాన్న అలా కూర్చోవాల్సి రావడం నాకు బాధగా ఉంది, కానీ డాక్టర్లు చెప్పింది వినక తప్పదు.”

“అది పర్వాలేదు అనూష, నాన్నగారు అక్కడ ఉండటమే ముఖ్యం, ఎలా ఉన్నా,” కిరణ్ ఓదార్చాడు.