రహస్య కోడలు – భాగం 5

సరోజ మనసులో ఇంకా పూర్తిగా తీరని ఒక ప్రశ్న ఉంది – తన కొడుకు ఎంచుకున్న దారి కరెక్టేనా, లేక తనలానే మౌనంగా సర్దుకుపోవాల్సిన పరిస్థితేనా ఇది?

విజయవాడ వెళ్ళే ముందు రోజు, కిరణ్ బ్యాగ్ సర్దుకుంటుంటే సరోజ గదిలోకి వచ్చింది, మొహంలో ఇంకా పూర్తిగా తీరని ఆందోళన.
“నాన్నా, ఒక్క విషయం అడగాలి. ఆ అమ్మాయి కుటుంబం గురించి ఏమైనా ఆరా తీశావా? కులం, హోదా, ఇలాంటివి?


“కిరణ్ చేతిలో బట్టలు మడత పెడుతూ ఆగాడు. “అమ్మా, నాకు తెలిసింది ఏంటంటే – వాళ్ళు మధ్యతరగతి కుటుంబం, నాన్నగారు స్కూల్ టీచర్‌గా పని చేశారు. ఇప్పుడు ఆయనికి ఆరోగ్యం బాలేదు. కులం విషయం నేను అడగలేదు, ఎందుకంటే అది నాకు ముఖ్యం కాదు.”


సరోజ మొహం కొంచెం బిగుసుకుంది. “ముఖ్యం కాదా? నాన్నా, మనం ఇలాంటి విషయాలు చూడకుండా ఎలా ముందుకు వెళ్తాం? రేపు బంధువులు అడిగితే నేనేం చెప్పను?”


“బంధువులకి ఏం సమాధానం చెప్పాలో తర్వాత ఆలోచిద్దాం అమ్మా. ముందు నాకు ఏది ముఖ్యమో అది చెప్తున్నా – మంచి లక్షణాలు కలిగిన అమ్మాయి తను. ముఖ్యంగా ప్రియా లాంటి అమ్మాయి కాదు. అంతకుమించి నాకు ఇంకేం అవసరం లేదు.”

సరోజ నిట్టూర్చి మంచం మీద కూర్చుంది. “నువ్వు ఇలా మాట్లాడుతున్నావంటే, నాకు భయంగా ఉంది నాన్నా. తొందరపడి ఏదైనా తప్పు నిర్ణయం తీసుకుంటావేమో అని.”


కిరణ్ బ్యాగ్ పక్కన పెట్టి, అమ్మ ఎదురుగా కూర్చున్నాడు. “అమ్మా, నువ్వు భయపడేది నా తొందరపాటు నిర్ణయం గురించి కాదు. నిజం చెప్పు – నీ భయం, మొదటసారి నేను నీ మాట కాదని  ఒక అమ్మాయిని మన జీవితంలోకి తీసుకొస్తానని కదా?”

సరోజ ఒక్క క్షణం మాట్లాడలేదు, కొడుకు ఆ మాట సూటిగా చెప్పేసరికి కొంచెం తడబడింది. “కావొచ్చు,” అంది చివరికి, నిజాయితీగా.
” మీ నాన్న పోయాక నువ్వొక్కడివే నాకు అండ నాన్నా. నీ నిర్ణయాల్లో నా మాట లేకపోతే ఎలా ఉంటావో అని భయం.”

ఆ మాటల్లో ఉన్న నిజాయితీ కిరణ్‌ని కదిలించింది. “అమ్మా, నేను నీ మాటని పక్కన పెట్టడం లేదు. నీ ఆశీర్వాదం లేకుండా నేను ఏ నిర్ణయం తీసుకోను. నువ్వు ఒప్పుకున్న తర్వాతే మా పెళ్లి! అందుకే నిన్ను కూడా నాతో రమ్మంటున్నా విజయవాడ – నువ్వే స్వయంగా చూడు, మాట్లాడు, తర్వాత నీకు అనిపించింది నిజాయితీగా చెప్పు. నేను వింటా.”

సరోజ కొడుకు వైపు చూసింది, కళ్ళలో ఇంకా పూర్తిగా తీరని సందేహం, కానీ కొంచెం మెత్తబడిన స్వరంతో. “సరే నాన్నా, వస్తా. కానీ ఒక్కటి గుర్తుంచుకో – నేను అక్కడికి వెళ్ళేది నీ మనసు మార్చడానికి కాదు, నా మనసుకి నచ్చిందో లేదో చూడటానికి. రెండూ ఒకటే కాకపోవచ్చు.”

కిరణ్ ఒక్క క్షణం ఆలోచించి తలూపాడు. ” సరే అమ్మా. అంతకుమించి నేను ఏమీ అడగను.”



విజయవాడలో అనూష ఇల్లు ఒక చిన్న అపార్ట్‌మెంట్, చిన్నదే అయినా చక్కగా సర్దుకుని ఉంది. కిరణ్, సరోజ వచ్చేసరికి అనూష తల్లి తులసమ్మ తలుపు తీసింది, మొహంలో కొంచెం కంగారుతో.

“రండి, రండి,” అంటూ లోపలికి ఆహ్వానించింది, నిజమైన ఆప్యాయతతో.

అనూష తండ్రి రామారావు సోఫాలో కూర్చుని ఉన్నారు, డయాలసిస్ వల్ల నీరసంగా కనిపిస్తున్నారు. కిరణ్, సరోజ లోపలికి వచ్చినప్పుడు ఆయన లేవడానికి ప్రయత్నించారు, కానీ అనూష ఇలా అంది.
“నాన్నా, కూర్చోండి, మీరు లేవకూడదు.”


రామారావు తలూపి, చిన్నగా నవ్వి, చేతులు జోడించి నమస్కారం మాత్రమే చేశారు – రామారావులో మాటలు తక్కువ, కళ్ళలో మర్యాద ఎక్కువ కనిపిస్తున్నాయి.

అనూష వంటగది నుండి కాఫీ తీసుకుని వచ్చింది, కిరణ్‌ని చూడగానే ఒక క్షణం కళ్ళలో మెరుపు కనిపించింది. “ఆంటీ, ఇది మీకు, ఇది కిరణ్‌కి,” అని సహజంగా అందించింది.

సరోజ కాఫీ తీసుకుంటూ ఇల్లు చుట్టూ చూసింది, తీర్పు చెప్పడానికి కాదు, కేవలం అర్థం చేసుకోవడానికి.

“ఇల్లు చాలా బాగుంది, ఆత్మీయంగా ఉంది,” అంది నిజాయితీగా.

” ఆయన టీచర్ కదా! ఇదంతా ఆయన ప్లాన్,” తులసమ్మ నవ్వుతూ చెప్పింది.సంభాషణ సహజంగా సాగింది.

రామారావు తన బోధనా వృత్తి రోజుల గురించి కొన్ని జ్ఞాపకాలు పంచుకున్నారు, తక్కువ మాటల్లోనే, కానీ ఆ కళ్ళలో ఆ రోజుల గర్వం కనిపించింది.

“అనూష చిన్నప్పటి నుండి బాగా చదివేది, కానీ మొండిపిల్ల కూడా,” తులసమ్మ నవ్వుతూ చెప్పింది. “తనకి ఏది కావాలో అది సాధించే వరకు ఊరుకునేది కాదు.”

“అమ్మా!” అంటూ అనూష సిగ్గుపడుతూ అడ్డుకుంది, అందరూ నవ్వుకున్నారు.ఆ చిన్న క్షణం, ఆ నవ్వు – సరోజ మనసులో ఏదో మెత్తబడింది. ఇది విచారణలా కాకుండా, నిజంగా ఇద్దరు కుటుంబాలు కలుసుకుంటున్న భావన వచ్చింది.

కాసేపు తర్వాత, అనూష కిరణ్‌ని బాల్కనీలోకి తీసుకెళ్ళింది, “మా బాల్కనీ చూపిస్తా రా!” అని చెప్తూ – నిజానికి పెద్దవాళ్ళకి తమ మధ్య మాట్లాడుకోవడానికి వీలు ఇవ్వడానికి అనూష చేసిన చిన్న పని ఇది.

బాల్కనీలో ఇద్దరూ కాసేపు నిలబడి, కిందున్న రోడ్డు మీద వాహనాల రద్దీ చూస్తూ, చివరికి అనూష అడిగింది. “మీ అమ్మగారు ఏమంటున్నారు?
నచ్చిందా ఆమెకి మా ఇల్లు, మేము?”

కిరణ్ నవ్వాడు. “ఇంకా స్పష్టంగా తెలియదు, అమ్మ ఎప్పుడూ మొదటి చూపులోనే ఏమీ చెప్పదు. కానీ మీ నాన్నగారు నీ గురించి మాట్లాడినప్పుడు అమ్మ మొహం మారడం నేను చూశాను.”

“అంతా ఒకే అంటావా?”

“ఐ హోప్,” అన్నాడు కిరణ్, ఆమె చేయి మెల్లగా పట్టుకుంటూ.

ఇంట్లో, తులసమ్మ, సరోజ ఇద్దరే ఉన్నప్పుడు, తులసమ్మ మెల్లగా అడిగింది. “సరోజ గారు, నిజం చెప్పండి – మీరు మా అమ్మాయిని చూసుకోడానికి వస్తున్నారని మా అమ్మాయి చెప్పింది. అవునంటే చెప్పండి! మనం మిగిలిన విషయాలు మాట్లాడుకుందాం. ” అని.

సరోజ రెండు సెకండ్లు ఆలోచన చేసి ” అవును తులసి గారు, మావాడు మీ అమ్మాయిని ఇష్టపడుతున్నాడు.” అంటూ విచిత్రంగా చూసింది.

ఆమె చూపులు అర్ధం చేసుకున్న తులసి ఇలా అంది – “మీకు ఏమైనా సందేహాలు ఉన్నాయా? మేము పెద్ద కుటుంబం కాదు, డబ్బు కూడా ఎక్కువ లేదు.” అంటూ ఆగి వెంటనే ” కానీ మా అనూష మంచి పిల్ల, అందరిలాంటి అమ్మాయి కాదు తన సొంత కాళ్ళపైనే కష్టపడి పెరిగింది.”

సరోజ ఒక్క క్షణం మౌనంగా ఉండి, తర్వాత నిజాయితీగా చెప్పింది. “నిజం చెప్పాలంటే, మొదట్లో నాకు భయం ఉండింది – తెలియని కుటుంబం, తెలియని అమ్మాయి అని. కానీ ఇక్కడికి వచ్చి చూశాక అర్థమైంది, డబ్బు కంటే విలువలు ముఖ్యం. మీ అమ్మాయి తన నాన్న కోసం విదేశంలో జీవితం వదిలేసి రావడం, అది చిన్న విషయం కాదు.”

తులసమ్మ కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. “చాలా సంతోషం, ఇలా అర్థం చేసుకున్నందుకు.”

కిరణ్, అనూష తిరిగి వచ్చేసరికి, ఇద్దరు తల్లుల మధ్య ఇప్పటికే ఒక సాన్నిహిత్యం ఏర్పడింది, టీ కప్పుల మధ్య కబుర్లు పంచుకుంటూ.

వెళ్ళే ముందు, సరోజ అనూష చేయి పట్టుకుంది. “నా కొడుకుని జాగ్రత్తగా చూసుకుంటావా అమ్మా?”

అనూష కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. “తప్పకుండా అత్తయ్యా.”

కారులో తిరిగి వెళ్తూ, కిరణ్ అమ్మ వైపు చూసి అడిగాడు. “ఎలా అనిపించింది అమ్మా?”

సరోజ కిటికీ బయటకి చూస్తూ నెమ్మదిగా చెప్పింది. “మంచి పిల్ల నాన్నా. నాకు నచ్చింది. కానీ ఒక్క విషయం గుర్తుంచుకో – పెళ్ళి అంటే ఇద్దరి మధ్య ప్రేమ మాత్రమే సరిపోదు, కుటుంబాల మధ్య కూడా అర్థం కావాలి. అది ఇప్పుడు మొదలైంది, కానీ ఇంకా చాలా దూరం వెళ్ళాలి.”

కిరణ్ నవ్వుతూ తలూపాడు, మనసులో మాత్రం ఒక భారం దిగినట్టు అనిపించింది – మొదటి అడుగు విజయవంతంగా పడింది.