సాయి పుట్టుక గురించి ఎవరూ పెద్దగా గుర్తుపెట్టుకోలేదు — ఏ ఆసుపత్రిలోనో, ఏ మామూలు రోజునో. సాయికి తెలిసిందల్లా ఒక్కటే, పుట్టినప్పటి నుండే వాడు తనను తాను కాపాడుకోవడం. ఇది ఒంటరి జీవితం నేర్పిన పాఠం.
తల్లిదండ్రులు ఇద్దరూ శబరిమల యాత్రకని బయలుదేరిన బస్సు కొండ మలుపులో బోల్తా పడి పోయారు, సాయికి అప్పుడు పదిహేనేళ్ళు. వాళ్ళు కట్టిన చిన్న ఇల్లు ఒక్కటే మిగిలింది, ఇప్పుడు గోడలు పగుళ్ళు వేసి, పైకప్పు లీక్ అవుతూ. బంధువులు కొందరు వచ్చారు, “పాపం” అన్నారు, ఫోన్ నంబర్లు ఇచ్చారు, తర్వాత ఫోన్ చేసిన లిఫ్ట్ చేయలేదు. లిఫ్ట్ చేసిన సాకులు చెప్పేవారు కానీ సాయం చేసేవారు కాదు. అలసిపోయాడు, అడగడం ఆగిపోయాడు.స్కూలు మధ్యలోనే ఆగిపోయింది.
బతకడం కోసం ఏం దొరికితే అది చేశాడు — హోటల్లో సర్వర్ గా, తర్వాత డెలివరీ బాయ్ గా బైక్ మీద ఆర్డర్లు మోసేవాడు. యాప్ లో రేటింగ్ పడిపోయినప్పుడు తిట్లు తినేవాడు, రోజంతా తిరిగినా చేతిలో మిగిలేది కొన్ని వందలే. సేవింగ్స్ అకౌంట్ ఉన్నా అందులో బ్యాలెన్స్ ఎప్పుడూ సున్నా. ఆ రోజు సంపాదన ఆ రోజే ఖర్చు — ఫోన్ రీచార్జ్, తిండి, మిగిలింది సిగరెట్లకో, గుట్కాకో.
ఇరవై రెండేళ్ళ వయసులో ఏజెంట్ ఒకడు నమ్మించి ఖతార్ పంపాడు, “అక్కడ మంచి జీతం” అని. అక్కడ ఒక కన్స్ట్రక్షన్ సైట్లో ఎండలో పనిచేశాడు, రూమ్లో పదిమందితో కలిసి ఉండేవాడు. జీతం సరిగ్గా రాలేదు, పాస్పోర్టు కంపెనీ దగ్గరే ఉండిపోయింది. రెండేళ్ళు తిరిగాక కంపెనీ మూతపడి, వీసా రద్దయి, తిరిగి ఇండియా పంపేశారు — వచ్చినప్పుడు జేబులో ఏమీ లేదు, అప్పులు తప్ప.
ఊరికి పోకుండా బెంగళూరు వచ్చాడు. అక్కడ ఒక చిన్న గదిలో, రోజు కూలి పనులు చేస్తూ మూడేళ్ళు గడిపాడు. ఫోన్ లో రీల్స్ చూస్తూ రాత్రిళ్ళు గడిపేవాడు, ఎవరితోనూ పెద్దగా మాట కలిపేవాడు కాదు. స్నేహితులు అనేవాళ్ళు వాట్సాప్ గ్రూప్లకే మిగిలిపోయారు, ఫోన్ చేసేవాళ్ళు లేరు.పెళ్ళి ప్రస్తావన ఎవరూ తేలేదు — తేవడానికి ఎవరూ లేరు కాబట్టి. జేబులో డబ్బు మిగిలిన రాత్రుల్లో, పరిచయస్తుడొకడు చెప్పిన అడ్రస్కు (redlight area) వెళ్ళేవాడు, కొన్ని గంటలు ఎవరైనా పక్కన ఉన్నారన్న భావన కోసం. అంతకుమించి ఏమీ ఆశించలేదు.
చివరికి ఊరు, ఆ పాత ఇల్లు గుర్తొచ్చి తిరిగొచ్చాడు. వయసు నలభైకి దగ్గరైంది. అప్పటికే శరీరం లోపల్లోపల విరిగిపోతూ వచ్చింది — పొద్దున్నే లేవగానే సిగరెట్, పగలంతా పాకెట్ల చిప్స్, సమోసాలు, కూల్డ్రింక్స్, రాత్రి బ్రాందీ బాటిల్. నోట్లో ఎప్పుడూ పాన్ మసాలా. వ్యాయామం అనే మాటే వాడి రొటీన్లో లేదు — రోజంతా బండి మీద తిరిగేవాడు కదా, అదే ఎక్సర్సైజ్ అనుకునేవాడు.
ఒక రాత్రి, ఫోన్లో రీల్స్ చూస్తూ, బ్రాందీ తాగి పడుకున్నాడు. బయట వీధి లైట్ల వెలుతురు కిటికీలోంచి పడుతోంది, ఎక్కడో వీధి కుక్కలు మొరుగుతున్నాయి. అర్థరాత్రి దాటిన ఏదో గంటలో ఛాతీలో ఒక్కసారిగా బరువు, ఊపిరి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. లేవాలని ప్రయత్నించిన చెయ్యి మంచం అంచు దాటకముందే, సాయి గుండె శాశ్వతంగా ఆగిపోయింది.
మూడు రోజుల వరకు ఎవరికీ తెలియలేదు. పక్కింటివాళ్ళకు దుర్వాసన అనిపించి పోలీసులకు చెప్పారు. తలుపు బద్దలు కొట్టి చూస్తే, మంచం మీద కుళ్ళిపోతున్న శవం. మున్సిపాలిటీ వాళ్ళు గ్లవుజులు వేసుకుని, ముక్కుకు గుడ్డ కట్టుకుని, శవాన్ని బ్యాగులో సర్దారు, తీసుకెళ్ళడానికి వ్యాన్ ఎక్కించారు.
అంతా అయిపోయాక, వ్యాన్ కదిలేముందు, పనివాళ్ళలో ఒకడు గ్లవుజులు తీస్తూ పక్కవాడితో అన్నాడు — “వీడెవడో, ఎవరూ లేరు వీడికి. అడవిలో చచ్చిపోయే జంతువులాగా ఒంటరిగా చచ్చిపోయాడు, పట్టించుకునేవాళ్ళు లేకుండా.” ఆ మాట గాలిలో కలిసిపోయింది,
వ్యాన్ కదిలిపోయింది. వీధి మామూలుగానే మిగిలింది — సాయి బతికాడని కూడా ఎవరికీ గుర్తుండదు, చచ్చిపోయాడని మాత్రమే గుర్తుంటుంది, అది కూడా కొన్ని రోజులే.
Leave a Reply