ట్రాజెడీ కథలు

కరణం గారి వీధి చివర్న ఒక పాత హాస్పిటల్ ఉంది. దాన్ని కట్టించింది రాజేష్ నాన్న రమేష్. అక్కడ డాక్టర్ గా పని చేసింది రాజేష్ అమ్మ సావిత్రి. ఆ వీధిలో వాళ్ళిద్దరూ లేని రోజు వస్తుందని ఎవరూ అనుకోలేదు.

ఆ రోజు హాస్పిటల్ కి కొత్త డయాలసిస్ మెషిన్ తీసుకురావడానికి రమేష్, సావిత్రి హైదరాబాద్ బయలుదేరారు. వెళ్ళే ముందు సావిత్రి రాజేష్ తో ఇలా చెప్పింది. “డాడీ. నేను నాన్న చిన్న పనిపై హైదరాబాద్ వెళుతున్నాం. రేపటికి వచ్చేస్తాము. నీకు బోలెడు చాకొలేట్లు తీసుకొస్తాము. నువ్వు బుద్దిగా స్కూల్ కెళ్ళి పెద్దమ్మ మాట వినాలి. సరే నా?”
“సరే అమ్మ! కానీ నాకు ప్రభాస్ అన్న గ్రీటింగ్ కార్డ్స్ తీసుకురండి.”
మరసటి రోజు సాయంత్రం స్కూల్ నుండి వచ్చిన రాజేష్ ని పక్కింటి పెద్దమ్మ గుమ్మం దగ్గరే ఆపింది. ఆమె మొహం చూస్తేనే తెలిసింది ఏదో జరిగిందని. కొంత సేపటికి పెద్దనాన్న వచ్చి పక్కన కూర్చున్నాడు.

“బస్ యాక్సిడెంట్ అయింది రాజేష్. మీ అమ్మా నాన్న చనిపోయారు.”

రాజేష్ ఏమీ మాట్లాడలేదు. లేచి బయటకి వెళ్ళాడు. హాస్పిటల్ గేట్ దగ్గర నిల్చున్నాడు. అప్పుడు లోపల లైట్లు వెలుగుతున్నాయి. పేషెంట్లు ఉన్నారు. నర్సులు తిరుగుతున్నారు. కానీ అమ్మ మాత్రం లేదు.

నెమ్మదిగా అన్నీ ఆగిపోయాయి. డాక్టర్ లేదు, డబ్బు లేదు, పేషెంట్లు రావడం మానేశారు. హాస్పిటల్ మూతపడింది. అప్పులు తీర్చలేక కుటుంబీకులు ఇల్లు లాక్కున్నారు. వేరే చోటు లేక రాజేష్ ఆ పాత హాస్పిటల్ లోకి వచ్చాడు.

సగం పగిలిన అద్దాలు, గడియ లేని తలుపులు, తిరగని ఫ్యాన్లు. నాన్న కట్టించిన గోడలు, అమ్మ నడిచిన వరండాలు. రాత్రిపూట చీకటిలో చెదపురుగుల సౌండ్ తప్ప మరో అలికిడి లేదు. వర్షం పడితే పైన్నుండి నీళ్ళు పడతాయి. అయినా రాజేష్ కి ఆ హాస్పిటల్ సేఫ్ గా అనిపించింది. ఆ గోడల మీద అమ్మానాన్నల స్పర్శ ఉంది కదా.

రిలేటివ్స్ చేరదీయకపోయినా ఏనాడూ భిక్షం ఎత్తలేదు. కూలీపనికి వెళ్తూ వచ్చిన డబ్బుతో తిండి సామాన్లు కొనుక్కుంటూ, మూడు జతల బట్టలతో జీవిస్తున్నాడు. చాన్స్ దొరికినంత వరకు ఎవరు ఏ పని చెప్పినా చేశాడు. తన పరిస్థితి తలుచుకొని ఎవరు పైన కక్ష పెట్టుకోలేదు.

రాజేష్ కి ఒకే ఒక్క బలమైన కోరిక ఉంది. తనకొక సొంత ఇల్లు ఉండాలి. అది కూడా ఒకప్పుడు తన పెదనాన్న లాగేసుకున్న ఆ ఇంద్ర భవనంకంటే చాలా పెద్దగా ఉండాలి.

—వనజ తల్లిదండ్రులు రోడ్డు పక్కన బతికే వాళ్ళు. ప్లాస్టిక్ వస్తువులు ఎత్తుకుని అమ్ముకుంటూ జీవించేవాళ్ళు. వనజకి అప్పుడు ఆరేళ్ళు.
ఆ రోజు సాయంత్రం తల్లిదండ్రులు రోడ్డు పక్కన ప్లాస్టిక్ ఎత్తుకుంటున్నారు. వనజ కొంచెం దూరంలో ఒక చెట్టు కింద కూర్చుని ఉంది. అంతలో వేగంగా వచ్చిన ఒక బస్ అదుపు తప్పింది. హైదరాబాద్ వైపు వెళ్తున్న బస్ అది.
ఆ బస్ రోడ్డు పక్కకి దూసుకుపోయి వనజ తల్లిదండ్రులను గుద్దేసింది.
వనజ చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఏడవలేదు. అరవలేదు. ఆరేళ్ళ వయసుకి ఏం జరిగిందో అర్థం కావడానికి సమయం పట్టింది.
ఆ బస్ లో అప్పుడు ఒక డాక్టర్, ఆమె భర్త కూర్తి హైదరాబాద్ వెళ్తున్నారు — ఒక కొత్త మెషిన్ తీసుకురావడానికి.—
కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత రాజేష్ కి కొత్తగా కడుతున్న ఒక అపార్ట్‌మెంట్లో పెయింటింగ్ పని దొరికింది. పదో అంతస్తు. చేతిలో బ్రష్, కళ్ళలో ఏకాగ్రత. చుట్టూ సిమెంట్ వాసన, పనివాళ్ళ అలికిడి ఉన్న కానీ రాజేష్ కి అవేమీ వినిపించడం లేదు.

ఆ చిత్రం నెమ్మదిగా తయారవుతోంది. ఒక మనిషి ఒక స్త్రీని భుజాల మీద నడిపిస్తున్నాడు. ఆమె కాళ్ళు నేలను తాకడం లేదు. అతను ఆమెను ఒక అందమైన భవనం లోపలికి తీసుకెళ్తున్నాడు. ఆ భవనం తలుపు తెరుచుకుని ఉంది — లోపల వెలుతురు ఉంది. మిగతా అన్నీ తొందరగా వేసినా, ఆ వెలుతురు మాత్రం రాజేష్ నెమ్మదిగా, పొరపొరగా వేశాడు.
అదే సమయంలో కింద రోడ్డు మీద వనజ తన సంచి భుజాన వేసుకుని నడుస్తోంది. అపార్ట్‌మెంట్ గోడ దాటేటప్పుడు ఆగిపోయింది. తల పైకెత్తింది. చిత్రం చూసింది.

ఆ చిత్రంలో ఆ స్త్రీ మొహంలో భయం లేదు. అతని భుజాల మీద నడుస్తూ కూడా ఆమె తల నిటారుగా ఉంది. గౌరవంగా ఉంది.

“ఇలాంటి మనిషి ఉంటాడా నిజంగా? ” అనుకుంటూ వనజ అక్కడే నిల్చుండిపోయింది. సంచి కింద పెట్టింది. చూస్తూనే ఉంది.

కొంత సేపటికి రాజేష్ కిందకి చూశాడు. వనజ కనిపించింది. ఆమె చూపు చిత్రం మీద నుండి తప్పడం లేదు. రాజేష్ కిందికి వచ్చాడు. వనజ పక్కన నిల్చున్నాడు.

“నచ్చిందా?” అన్నాడు.

వనజ తల తిప్పింది. రాజేష్ ని చూసింది.

“ఆ మనిషి ఎవరు?” అని అడిగింది.

“తెలియదు.” అన్నాడు రాజేష్.

“మరి ఎందుకు వేశావు?”

రాజేష్ కొంచెం సేపు మాట్లాడలేదు. “ఇలా ఉండాలని అనిపించింది. అందుకే.”

వనజ మళ్ళీ పైకి చూసింది. “ఆ స్త్రీ మొహంలో భయం లేదు.” అంది నెమ్మదిగా.

రాజేష్ కి అర్థమైంది ఆమె చిత్రాన్ని చదివింది అని.

—

మర్నాడు కూడా వనజ అదే దారిలో వచ్చింది. పైకి చూసింది. రాజేష్ కిందికి చూశాడు. ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు. వనజ వెళ్ళిపోయింది.

మూడో రోజు రాజేష్ కిందికి వచ్చాడు. “రోజూ వస్తావు.” అన్నాడు.

“ఇదే నా దారి.” అంది వనజ.

“చిత్రం చూస్తావు.”

“అవును చూస్తాను.”

“ఎందుకు?”

వనజ కొంచెం సేపు మాట్లాడలేదు. “పూర్తవుతుందేమోనని.”

రాజేష్ నవ్వాడు. వనజ నవ్వలేదు కానీ మొహం కొంచెం తేలిగ్గా అయింది.

” నీ పేరు? “

” వనజ “” మరి నా పేరు అడగవా? “” అవసరం లేదా? “” లేదు ” అంటూ వెళ్ళిపోయింది.

వారం గడిచింది. రాజేష్ పని అయిపోయే సమయానికి వనజ వస్తుంది. ఇద్దరూ అపార్ట్‌మెంట్ కింద ఉన్న టీ కొట్టు దగ్గర నిల్చుంటారు. రాజేష్ రెండు టీలు తీసుకుంటాడు. వనజ డబ్బు తీయబోతుంది.

“వద్దు.” అంటాడు రాజేష్.

“వేరే వాళ్ళు సొమ్ము నాకొద్దు.” అంటుంది వనజ.

ఈ మాట రాజేష్ కు చాలా నచ్చింది. ఫ్రీ గా వస్తే ఏదైనా తినడానికి సిద్ధంగా ఉన్న ఇప్పటి సమాజంలో ఇలాంటి మనిషిని నేను ఇంతవరకు చూడలేదు.”పర్వాలేదు నేను ఇస్తాను.” అని అన్నాడు.

“నాకు అలవాటు లేదు.” అని వనజ తన టీ డబ్బులు ఇచ్చింది.

రాజేష్ తన పెద్దమ్మ పెదనాన్న గుర్తొచ్చారు. వాళ్ళు చనిపోయి చాలా కాలం అయి ఉంటుంది. వాళ్ళతో వనజాని పిలుచుకుంటూ ఆలోచిస్తున్నాడు.” బాస్  మీ టీ కూడా రెడీ , తీసుకోండి” అంది వనజ.

టీ తీసుకుంటూ”టీ తాగు వనజా.” అన్నాడు నెమ్మదిగా. వనజ తీసుకుంది.

ఒక సాయంత్రం వనజ అడిగింది — “నువ్వు ఎక్కడ ఉంటావు?”

“హాస్పిటల్లో.”

వనజ అర్థంకానట్టు చూసింది.

“పాత గవర్నమెంట్ హాస్పిటల్. నాన్న కట్టించాడు. అమ్మ అక్కడ డాక్టర్. ఇప్పుడు పాడుబడింది. నేను అక్కడే ఉంటాను.”

వనజ ఏమీ అనలేదు. జాలి చూపు చూడలేదు. అడగలేదు ఎందుకని. అది చూసి రాజేష్ కి ఏదో తేలికగా అనిపించింంది.

రెండు నెలలు గడిచాయి. ఒక రోజు వర్షం వచ్చింది. వనజ దగ్గర గొడుగు లేదు. రాజేష్ దగ్గరా లేదు. ఇద్దరూ ఆ అపార్ట్‌మెంట్ షెడ్ కింద నిల్చున్నారు. చాలా సేపు వర్షం ఆగలేదు. ఇద్దరూ మాట్లాడలేదు.

కొంత సేపటికి వనజ అంది — “అసలు నీ గోల్ ఏంటి?”

“నాకంటూ సొంత ఇల్లు ఉండాలి. అది నా జీవితకాలపు కోరిక.” అన్నాడు రాజేష్.

వనజ వర్షం వైపే చూస్తూ అంది — “నాకు ఇల్లు వద్దు. కానీ ఒక మనిషి కావాలి. అది దొరికితే చాలు.”

రాజేష్ వనజ వైపు చూశాడు. వర్షం ఆగింది. ఇద్దరూ వేర్వేరు దారుల్లో వెళ్ళిపోయారు. కానీ అదే చివరిసారి వేర్వేరుగా వెళ్ళింది.

—

ఒక సాయంత్రం టీ కొట్టు దగ్గర రాజేష్ వనజకి చెప్పాడు: “నాకు నీతో ఉండాలని ఉంది వనజా. నీకు కూడా అలానే అనిపిస్తే — ఇకపై నీ టీ డబ్బులు ఎప్పటికీ నేనే కడతా.”

వనజ ఏమీ అనలేదు. చేతిలో ఉండే వేడిని టీ ని అలా చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఒక్క నిమిషం. రెండు నిమిషాలు.

రాజేష్ కి అర్థమైంది. నిరాశగా అన్నాడు — “అందరిలాగే అనుకున్నాను. మన పరిచయాన్ని ప్రేమ అనుకున్నాను. సరే — ఆ మాట ఇకపై ఎప్పుడూ చెప్పను. మనం ఫ్రెండ్స్ గానే ఉందాం.”

వనజ మొహం తిప్పింది. కళ్ళు నిండిపోయి రెండు చుక్కలు కన్నీళ్లు కారాయి.

రాజేష్ చూశాడు. ఏం చేయాలో తెలియలేదు. టీ కప్పు పక్కన పెట్టాడు. అటు చూశాడు. ఇటు చూశాడు. లేవబోయాడు. మళ్ళీ కూర్చున్నాడు.

రాజేష్ చేస్తున్నఆ చేష్టలను వనజ  చూసింది. గట్టిగా నవ్వింది.

రాజేష్ స్తబ్ధుగా చూస్తూనే ఉన్నాడు.

వనజ కన్నీళ్ళు తుడుచుకుంటూ అంది — “చూసింది చాలు. టీ డబ్బులు కట్టేసి రా.. మొదటిసారి నీతో సినిమా చూస్తా.”

రాజేష్ కి మాటలు రాలేదు. “నువ్వు నాతో సినిమా చూస్తావా? అంటే.. నువ్వు.. నన్ను.. ” అన్నాడు.

” అవును ఇకపై నీతోనే చూస్తాను. మనం ఒకటైపోయాం బాస్” అంది వనజ.

” బాస్ ఏంటి? రాజేష్! ”

” మొగుడిని పేరు పెట్టీ పిలవకూడదు. ”

” అవునా! సరే పెళ్ళాన్ని పేరుతో పిలవచ్చా? “

” పిలవకూడదు ”

” ఏంటి? పిలవకూడదా? ”

” అవును, కానీ ముద్దుపేరుతో పిలవచ్చు. ”

“ముద్దు పేరు హ? ” అంటూ ఆలోచించాడు. రెండు నిమిషాలు తరువాత ” ఇప్పుడు నాకేమి గుర్తు రావడం లేదు, తరువాత చెబుతా ” అంటూ సినిమా టికెట్స్ తీసుకొని హాల్ లోపలకి వెళ్ళారు.

—

ఆ పాడుబడ్డ హాస్పిటల్లో జీవితం మొదలైంది. ఉదయాన్నే వనజ లేస్తుంది. పాత వంటింటిలో టీ పెడుతుంది. రాజేష్ లేస్తాడు. ఇద్దరూ ఆ పాత వరండాలో కూర్చుంటారు. మాట్లాడతారు. ముద్దులు పెట్టుకుంటారు. నవ్వుకుంటారు. జాలీగా ఉంటారు.

వనజ ప్లాస్టిక్ ఏరడానికి వెళ్తుంది. రాజేష్ పనికి వెళ్తాడు. సాయంత్రం ఇద్దరూ తిరిగొస్తారు.

ఒక రోజు రాజేష్ అడిగాడు — “నీకు ఇది చాలా చిన్నగా అనిపించడం లేదా వనజా? ఈ జీవితం?”

వనజ కొంచెం సేపు ఆలోచించింది. “చిన్నది కాదు. మనమే చిన్నగా అనుకుంటున్నాం.”

రాత్రిపూట కరెంటు పోతే చీకట్లో కూర్చుంటారు. వనజ అడుగుతుంది — ” మీ నాన్న ఈ హాస్పిటల్ ఎందుకు కట్టించాడు?”

రాజేష్ తండ్రి ఆశయం గురించి చెప్తాడు. అమ్మ గురించి కూడా చెప్తాడు. డయాలసిస్ మెషిన్ గురించి చెప్తాడు. బస్ ఆక్సిడెంట్ గురించి చెప్తాడు.

వనజ వింటుంది. చివరికి అంటుంది — “మంచి వాళ్ళను ఆ దేవుడు ఎక్కువ కాలం బ్రతకనివ్వడు”

“అవును.”

“నువ్వు కూడా మీ నాన్న లాగా ఇలాంటి ఆసుపత్రి కడతావా? “

రాజేష్ నవ్వాడు — “మర్చిపోయావా నా జీవిత కల ఏదో?”

వనజ అంది — “గుర్తుంది. కానీ ఇలాగే ఉంటే నీ కల నెరవేరుతుందా?”రాజేష్ మౌనంగా ఉన్నాడు.

—

కాలం గడిచింది. రాజేష్ వయసు నలభై దాటింది. వనజ ప్లాస్టిక్ ఏరడం, రాజేష్ పెయింటింగ్ పనులు — అదే జీవితం. ఇల్లు లేదు, స్థలం లేదు. కానీ ఇద్దరూ ఒకరికొకరు ఉన్నారు.

ఆ సంవత్సరం కొత్త గవర్నమెంట్ అధికారంలోకి వచ్చింది. ఒక స్కీమ్ ప్రకటించారు — ఇల్లు లేని వాళ్ళకు సెంటు స్థలం ఫ్రీగా ఇస్తారని. రాజేష్ ఈ వార్త ఫోన్ లో వింటూనే లేచాడు. వనజ మొహంలో కూడా ఏదో వెలిగింది.

“రాజేష్, మనకు ఇల్లు వస్తుందా?”

“వస్తుంది వనజా. ఈసారి వస్తుంది.”

అప్లికేషన్ వేశాడు. డాక్యుమెంట్లు సర్దాడు. గ్రామ సర్పంచ్ రమణ దగ్గరికి వెళ్ళాడు. సర్పంచ్ కాగితాలు తీసుకున్నాడు. “చూద్దాం రాజేష్.  నాకు అర్జెంట్ మీటింగ్ ఉంది.” అన్నాడు.

కానీ లోపల జరిగింది వేరే కథ. సర్పంచ్ రమణకి ఆ లిస్ట్ లో తన బంధువులను, పార్టీ వర్కర్లను ఎక్కించాలని ఒత్తిడి ఉంది. ఒక రియల్ ఎస్టేట్ మనిషి సర్పంచ్ కి డబ్బు ఆశ చూపించాడు — రాజేష్ కి కేటాయించాల్సిన స్థలం వేరే వాళ్ళకి ఇప్పించమని. సర్పంచ్ కి అది చిన్న విషయంలా అనిపించింది. ఒక లిస్టులో ఒక పేరు మారిస్తే ఏమవుతుందని అనుకున్నాడు. తనకే తెలియకుండా అది ఒక మనిషి జీవితాన్ని తీసుకుపోతున్న నిర్ణయం అని అతనికి తోచలేదు.

గ్రామ పంచాయతీ లో లిస్ట్ పేర్లు చదివారు. రాజేష్ పేరు లిస్టులో లేదు. ఆ స్థలాలు అన్నీ సర్పంచ్ బంధువులకు, పార్టీ వర్కర్లకు వెళ్ళాయి.

రాజేష్ మళ్ళీ వెళ్ళాడు. “సర్పంచ్ గారు, నాకు నిజంగా ఇల్లు లేదు. నాన్న కట్టించిన హాస్పిటల్లో ఉంటున్నాను. ఆ స్కీమ్ నాకే కదా వర్తిస్తుంది. నాకెందుకు రాలేదు.”

సర్పంచ్ మొహం మారలేదు “లిస్ట్ అయిపోయింది రాజేష్. నెక్స్ట్ టైమ్ చూద్దాం.”

నెక్స్ట్ టైమ్ అంటే ఎప్పుడో తెలియదు. రాజేష్ కి తెలుసు.. ఇంకో నెక్స్ట్ టైమ్ రాదని.

ఆ రాత్రి హాస్పిటల్ కి తిరిగి వచ్చాడు. వనజ అడగలేదు. రాజేష్ చెప్పలేదు. ఇద్దరూ ఆ చీకట్లో కూర్చున్నారు.

కొంత సేపటికి రాజేష్ అన్నాడు “వనజా, నాన్న ఈ హాస్పిటల్ ఎందుకు కట్టించాడో తెలుసా? ఊర్లో పేదవాళ్ళకు ట్రీట్మెంట్ దొరకట్లేదని. అమ్మ ఎందుకు డాక్టర్ అయిందో తెలుసా? డబ్బు లేని వాళ్ళకు సాయం చేయాలని. వాళ్ళు మంచి పని చేశారు. కానీ చివరికి ఏం మిగిలింది?”

వనజ ఏమీ అనలేదు. రాజేష్ చేయి పట్టుకుంది. “అవన్నీ పోయినా నాకు నిన్ను ఇచ్చారు. ఇది చాలా నాకు” అంది.

—

ఆ తర్వాత రాజేష్ ఇంకెప్పుడూ స్కీమ్ గురించి మాట్లాడలేదు. కానీ లోపల ఆ కోరిక చనిపోలేదు. నెమ్మదిగా అది ఒక గాయంలా మారింది. అది బయటికి కనిపించనిది, కానీ లోపలే తినేస్తున్నది.

రోజులు గడిచాయి. సంవత్సరాలు గడిచాయి. రాజేష్ వయసు నలభై ఎనిమిది వచ్చింది. శరీరం బలహీనపడింది. కానీ అతని కళ్ళలో ఆ కోరిక మాత్రం అలాగే ఉండింది. చిన్నప్పుడు మూసిన తలుపు, తీరని సొంతిల్లు కోరిక.

ఒక రాత్రి రాజేష్ నిద్రలోనే చనిపోయాడు.

పొద్దున్న వనజ లేచింది. పక్కన రాజేష్ లేడు. నిద్ర నుండి లేపడానికి ముట్టుకుంది. కానీ శరీరం చల్లగా ఉంది.

వనజ ఏడవలేదు. అతని పక్కనే కూర్చుంది. చాలా సేపు మాట్లాడలేదు. మెల్లగా అతని చేయి పట్టుకుంది.

“నువ్వు ఆ గోడ మీద చిత్రం వేస్తున్నప్పుడే నేను ఒకటి గమనించా రాబోయే నీ జీవితం ఎలా జీవించాలి అనుకుంటున్నావో. ఇలాంటి మనిషి ఈ సమాజంలో ఉంటాడా అని నేను ఆ చిత్రం చూసి ఆగిపోయాను. అట్లాగే నన్ను ఇన్నాళ్లు మహారాణిలా నీ భుజాలపై మోశావు.  ఇల్లు ఇవ్వలేకపోయావు, కానీ గౌరవం ఇచ్చావు. అది చాలా మంది ఇవ్వలేరు రాజేష్.

నీకు ఇల్లు రాలేదు. నీ తప్పు కాదు. ఈ వ్యవస్థ నిన్ను చూడలేదు. నీలాంటి వాళ్ళని ఈ వ్యవస్థ ఎప్పుడూ చూడదు.”

వనజ లేచింది. బయటకి వెళ్ళింది. హాస్పిటల్ గేట్ దగ్గర నేల తవ్వింది. రాజేష్ అంత్యక్రియలు ఒంటరిగానే  చేసి తన సమాధిపై ఒక చిన్న మొక్క నాటింది.

ఏ మొక్కో తెలియదు. ఎందుకు నాటిందో వనజ చెప్పలేదు. అడిగిన వాళ్ళు కూడా లేరు.

ఆ హాస్పిటల్ గోడల మీద ఇంకా రమేష్ చేతుల స్పర్శ ఉంది. వరండాలో సావిత్రి అడుగుల గుర్తులు ఉన్నాయి. పదో అంతస్తు గోడ మీద ఇంకా ఆ చిత్రం ఉంది — ఒక మనిషి ఒక స్త్రీని భుజాల మీద నడిపిస్తూ, వెలుతురులోకి తీసుకెళ్తున్న చిత్రం. గేట్ దగ్గర వనజ నాటిన మొక్క ఉంది.

రాజేష్ కి ఇల్లు రాలేదు.

కానీ అతను బ్రతికిన చోటు, అతను ప్రేమించిన మనిషి, అతను గీసిన చిత్రం — అవి అతనివే. ఎవరూ లాగేసుకోలేనివి.